The village หมูบ้านดงบังฟิคอินดี้ทุนต่ำ Part 6 ผีปอปที่บ้าน**นกออก
posted on 26 Aug 2009 17:32 by mickypark-tvxqThe village หมูบ้านดงบังฟิคอินดี้ทุนต่ำ Part 6 ผีปอปที่บ้าน**นกออก
ผีปอปที่บ้านนกออก.....
ร่วมสนับสนุนทุกเสียงหัวเราะโดย
**ยาจุดกันยุงตราหมีปีนต้นกล้วย*
**ปุ๋ยตราวัวคู่สู้ไม่หยุด**
*ยาหม่องตราถ้วยทอง..ทาถูทาถูทาแล้วเสน่แรงยิ่งกว่าอิหวึ่งกับอิสัมปะลุย**
///////////////////////////////
แสงแดดที่ร้อนเปรี้ยงๆแผดเผาซังข้าวที่ถูกเก็บเกี่ยวไปแล้ว..ฝูงควายของ ชิม ชางมิน
หนุ่มหน้อยจากบ้านนกออก..ก็เล็มกินฟางอยู่ในนาข้าว..ในขณะที่เจ้าของกำลัง
สนทนากับเพื่อนใหม่จากหมู่บ้านดงบัง...
*****
สายตาสีหน้าที่แปลกเหมือนคนจะเป็นลม..ของชิมชางมิน..ทำให้ทุกคนสงสัยยิ่งนัก...
"จะไปกันรึยัง..ข้ายิ่งรีบๆ" ฮีชอลตะโกนอย่างอารมณ์เสียมันสองคนไม่ยอมลง
จากรถอีแต๋น..และเห็นพ่อกำนันกำลังจะซื้อรถไอ้ต๋อยเร็วๆนี้ด้วย
เค๊าคงได้เท่อีกครั้ง...
"เกิดมามันไม่เคยคุยกันรึไงนะพี่..เสียมารยาทให้คนหล่อๆอย่างพี่กับฉันมานั่งรอ..
สมองมัน..มีกันรึเปล่า.."ฮงกีบ่นเบาๆ...สายตาก็จ้องมากลุ่มของคนขี้เหร่
เสนียดของหมู่บ้าน...ในความรู้สึกของมัน
"ทำไม...เอ็งกลัวเมียเอ็งกลับมาตามรึไอ้ฮีชอล"
ยุนโฮว่ากลับไป...
"เอาเถอะโยม...คุยกันพอหอมปากหอมคอแล้วก็รีบไปทำธุระอาตตมาก็ว่าดีเหมือนกัน
เดี๋ยวจะกลับบ้านดงบังกันมืดค่ำ"
หลวงพี่ดงแฮพูดขึ้นทุกคนเลยต้องทำตาม
"ขอรับหลวงพี่..." เสียงรับปากพร้อมกันโดยอัตโนมัติ...
"พวกพี่จะไปกันแล้ว..เอ็งจะไปด้วยมั๊ยชางมิน..."
จุนซูชวน หนุ่มคมเข้มที่อยู่บ้านนกออก
"ไปกันเอ็งท่าจะชำนาญทางจะได้รู้ว่าบ้านผีปอปมันหลังไหน"
แจจุงคว้าข้อมือ ชางมิน
"คือ...พี่...ฉัน....ฉัน..ไม่ไปได้มั๊ย..." ชางมินอึกอัก..
"เอ็งกลัวผีรึชางมิน..ข้าคิดว่ามีแต่ไอ้ จุน ซูคนเดียว"
ยูชอนจิกเพื่อนตัวเอง..ที่กล้าๆกลัวๆในการไปปราบปอป
**********
"ไอ้ชางมิน...ไอ้ปอป....ไอ้ปอป....."
เด็กเลี้ยงควายอีกกลุ่มนึงที่ผ่านมา พากันตะโกนเสียงหลง..
ทำเอาทุกคนชอ็ก...
"พี่....ฉันไม่ได้เป็นปอปนะ...ฉันเปล่านะ....อย่าไปเชื่อพวกมัน"
ชายหนุ่มละล่ำละลักบอก..ทั้งที่ตอนนี้ทุกคนระเห็ดไปกอดหลวงพี่ดงแฮกันตัวสั่นพั่บๆ
"ชางมิน..เอ็งเป็นปอป..จริงๆรึ...แงๆๆๆๆๆเอ็งอย่ากินตับข้านะ....หลวงพี่ขอรับ ช่วยด้วยขอรับ"
จุนซูทั้งยื้อทั้งดึงจนจีวรหลวงพี่จะขาด
"เอ็งมันเป็นปอป...แม่เอ็งด้วย..วันนี้มาหากินไกลนะเอ็ง..."
เด็กเลี้ยงควายพากัน..เอาหนังสะติ๊กยิงชางมิน จนเค๊านั่งเอามือกุมหัวร้องโอยยย
ยุนโฮ แจจุง ยูชอน และจุนซู พากันอึ้ง..ชางมินคือปอป...ส่วนฮีชอลกับฮงกี
วิ่งกันฝุ่นตลบ หางจุกตูด..ไปในกลางทุ่ง...ตั้งแต่ได้ยินคำว่าปอป...
"ใจเย็นๆโยม..ปอปอะไรจะถูกคนยิงลูกหินใส่แล้วไม่สู้..อาตตมาไม่เชื่อหรอก"
หลวงพี่บอกให้ทุกคนได้คิด
"เฮ๊ยยยพวกมึงน่ะหยุดยิงซะที..เดี๋ยวกูลากใส้มากินด้วยเลยยยกูก็ปอปเหมือนกันแฮ่ๆๆๆๆๆๆ"
ยูชอนตะโกนห้ามเด็กเลี้ยงควาย...พร้อมทั้งทำตาเหลือก...แลปลิ้นแผล็บๆ
"ไปกันหนีพวกเรา....ปอปมากันเต็มรถอีแต๋น...ปลอมตัวเป็นพระด้วย..ฤทธิ์เยอะจริงๆ"
"นั่นสิ...ไอ้ตัวกินไก่..ไอ้ชางมิน..ฝากไว้ก่อน..มึงอย่าพาแม่ปอปๆของมึงเข้าไปเหยียบ
ในบ้านนกออกนะ...แล้วอย่ามากินเป็ดกินไก่บ้านข้า..ถ้าเจอคราวนี้เอ็งเจอปืนลูกซองแน่ๆ"
"กูไม่ได้เป็นปอป..แม่กูก็ไม่ได้เป็น..แม่กูป่วย...ไอ้พวกสันดานหมา...ฮืออออออออ"
ชางมินตะโกนด่าพลางร้องให้..
กลุ่มเด็กเลี้ยงควายและคนหาหน่อไม้..พากันจากไป...พร้อมกับทิ้งความสงสัย
เอาไว้ให้กับพวกหนุ่มๆรวมถึงความสงสารที่ถูกลูกหินยิงจนหัวหูเลือดออก
"พี่ฉันว่าไปถามชางมินกันให้มันรู้เรื่องเถอะว่ามันเป็นยังไงกันแน่"
ยูชอนมองหน้าพี่ชาย
"พี่ก็ว่างั๊น...ไป...ไปถามมัน"
ยุนโฮ..กระโดดลงจากรถอีแต๋น..แจจุงและยูชอน...
"ข้า..ข้ารอพวกเอ็งอยู่กับหลวงพี่นะ...พวกเอ็งถามๆมันให้แน่ใจ"
จุนซูยังเกาะจีวรหลวงพี่ไว้แน่น
"ชางมิน...พี่เชื่อว่าเอ็งคงไม่ใช่ปอป...เรื่องมันเป็นไงมาไง..ไหนเอ็งลองเล่ามาสิ"
แจจุง...เดินเข้ามาใกล้...
"นั่นสิ..ถ้าเอ็งเป็นปอปจริงวันนั้น..เอ็งคงไม่ถูกงูเหลือมรัด..จนเกือบตาย"
ยูชอนก็พึ่งนึกขึ้นได้
"แถมมันยังจะเอาหางแยงก้นเอ็งอีก..ปอปจริงๆคงกินงูเหลือมไปแล้ว..
เอ็งหยุดร้องให้เถอะ..คนจิตใจงามอย่างเอ็ง..พี่ไม่เชื่อหรอกว่าเป็นผีสางคางลาย"
ยุนโฮเข้ามากอดชางมิน
"พี่...ขอบใจพวกพี่มาก....ขอบใจจ้ะที่เชื่อฉัน"
เด็กหนุ่มทรุดตัวลงกราบที่พื้นดินด้วยน้ำตาที่นองหน้า...
////////////////////
หลวงพี่กับจุนซู...ลงมาจากรถอีแต๋น...เพื่อมาฟังความจริงจากปากของ
ชายหนุ่มที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นปอป...
"โยมชางมิน...เล่ามาเถอะ..พวกอาตตมาน่ะ..ไม่ใช่คนโบราณคร่ำครึจะได้งมงาย"
"ใช่...เอ็งเล่ามาชางมิน..."
จริงๆในใจซุนซูยังแอบตะหนก..และไม่แน่ใจ...เกิดชางมินเป็นปอปจริงๆ
เค๊าต้องตายแน่...
"ชาวบ้านนกออก...เค๊ารังเกียจและขับไล่ฉันกับแม่ออกมานอกหมู่บ้านจ้ะ..
เพราะเห็นว่าแม่ฉัน...ผอมลงๆทุกวัน...ตัวก็ซีด..ตอนกลางวันเจอแสงแดดไม่ได้..
เรี่ยวแรงแกไม่มีไม่รูเพราะอะไร...แล้วเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว..มีเป็ดไก่ของชาวบ้าน
ถูกล้วงตับไตกินไปเยอะมาก...เค๊ามาโทษว่าเป็นฉันกับแม่..เลยขับออกจากหมู่บ้าน..
ฉันกับแม่..เลยมาปลูกกระท่อมอยู่นอกหมู่บ้าน..แต่ก็ไม่วายถูกหาว่าเป็นปอป..
ทั้งๆที่แม่ฉันน่ะป่วย..ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรจ้ะ..ที่รู้ฉันกับแม่ไม่ใช่ปอป"
ชางมินเล่าทั้งน้ำตา
"น่าสงสารจริงๆเลยเอ็ง" จุงถึงกับลำพึงด้วยความรันทดเมื่อฟังเรื่องของชางมิน
"ถ้าพวกพี่ไม่เชื่อฉันยอมให้ไปดูได้ถึงบ้านเลยจ้ะ..."
"เชื่อ..พวกพี่เชื่อ..."ยุนโฮเอาตบไหล่ชางมิน
"อาตตมาว่า..ลองไปเยี่ยมโยมแม่..ของชางมินดูหน่อยมั๊ย
จะได้รู้ว่าป่วยเป็นโรคอะไร..."
หลวงพี่ดงแฮซึ่งเรียนจบแพทย์มาก่อนที่จะสละโลก..นึกอยากจะไปดูอาการ
"งั๊นไปกัน...ไปๆๆๆๆข้าอยากจะไปบ้านเอ็งเหมือนกันชางมิน"
ยูชอนเอามือกอดคอ..ชางมิน
"แล้วใครจะขับรถล่ะ..ไอ้ฮีชอลก่ะไอ้ฮงกีน่ะ..หนีเตลิดไปแล้ว.."
จุนซูพูดพลางมองหาเจ้าของรถ
"หลวงพี่...ไม่มีใครขับเป็นน่ะขอรับ...หลวงพี่ขับเป็นมั๊ยขอรับ"
ยุนโฮหันมาทางหลวงพี่
"อาตตมาคิดอยู่แล้ว..ว่าต้องเป็นอาตตมา..ยอมผิดศีล...งั๊นพวกโยมรีบขึ้นรถกัน"
ทุกคนรีบกระโดโหยงขึ้นรถอีแต๋น...หลวงพี่ดงแฮจำใจผิดศีล...ไม่ขับแล้วใครจะขับ.
ในใจของหลวงพี่...อยากจะไปดูอาการ...ว่าเป็นอะไร...ปอป..ที่ไหนจะมีในโลก..
มีแต่ในหนังเรื่อง**บ้านผีปอป..ก็เท่านั้นแหละ..
/////////////////////////////////////
หลวงพี่ดงแฮวันนี้ยอมผิดศิล..ขับรถอีแต๋น...ของฮีชอลลูกชายกำนันปุ่น
เพราะไม่มีใครขับเป็น...ผ่านทุ่งท่านาดอน...ทุกคนยังร้องเพลงกันสนุกสนาน
ในใจของแจจุงลูกชายผู้ใหญ่แฉ่งคิดถึงแต่เสียงหวานๆของโฆษก...
อยากให้ถึงวันเสาร์อาทิตย์เร็วๆจะได้ฟังรายการโปรดอีก....
ส่วนยูชอน...จุนซู เค๊าสองคนดันคิดฝันกลางวันเรื่องเดียวกัน...คือ
ไปซื้อ ยาจุดกันยุงตรา หมีปีนต้นกล้วย แล้วรีบเขียนชื่อที่อยู่ให้ชัดเจน
ส่งไปเอาบอ๊กเซอร์กัน...
ถึงแม้..จะเคยถูกแม่คือยายบุญมีแสดงทัศนคติต่อกางเกงนักมวยว่า
"เอ็งจะใส่ไปทำไม..กางเกงนักมวย..ไส่ให้ไข่ยาน..ใส่ให้เป็นใส้เลื่อน
กันเปล่าๆ..เอ็งรู้มั๊ยว่า..อนามัยมันอยู่ไกล...เดี๋ยวก็มาร้องโอยยให้ข้าต้มยา
หม้อให้กินอีก"
"แม่..แอ๊บเปิ้ลมันรัดใส่แล้วฉันเสียอนามัยอะไรที่มันควร
จะเจริญเติบโตมันก็ถูกจำกัด..ฉันสงสารมัน..แม่ก็เห็น..ฉันอยากใส่อะไรที่มันชิวๆบ้างอ่ะแม่"
ยูชอนนึกถึงคำพูดของตัวเองที่โต้ตอบแม่.โดยที่หลังจากโต้ตอบไปแล้ว
ก็ถูกถีบตกแคร่ที่ใต้ต้นชงโคหน้าบ้าน..
//////////
ส่วนจุนซู...ลูกเศรษฐีคิมขี้เหนียว..ให้แต่ลูกชายนุ่งโสร่งขาดๆเพราะแกมีความเชื่อว่า
เสื้อผ้า..ควรใส่ได้ตัวละประมาณสิบปี..เงินมี..ก็ไม่เอาไปฝากธนาคาร..ได้แต่เอาใส่ให
ฝังดินเอาไว้..เมียแกตาย..เพราะกินของผิดจะบูล..(โรคเกี่ยวกับเลือดลมของผู้หญิง)
แกเลี้ยงลูกสองคนมาด้วยความขี้เหนี่ยว..และมีแต่ข้าวเหนียวให้กิน..
ตอนนี้แกทำกิจการโรงสีข้าว..ประจำหมู่บ้าน...ดงบัง
"ข้าเกิดมา..ใส่แต่กระจับ...เอ็งอย่าเรื่องมากประหยัดๆ
เสื้อผ้าน่ะ..ไม่ได้ไปซื้ออะไรมันให้มาก..คนมันหล่อยังไงมันก็หล่อ
ดูข้าสิ..มีน้ำมันตันโจ(ครีมแต่งผมสุดฮิตเมื่อประมาณ30 ปีมาแล้ว)
ลูบผม..ลูบไล้ไปมา..แค่นี้แหละ..สาวตามกันให้เกรียว.."
"พ่อ..นั่นมันสมัยพ่อ..ฉันก็อยากใส่เสื้อผ้าดีๆมั่งอย่างน้อย
ก็..."
"กางเกงในแอ๊ปเปิ้ล..กางเกงห่ากางเกงเหวอะไร..ตัวละตั้ง 59 บาท แพงขนาดนั้น
อย่าไปใส่มันเลยลูก..หากาบมะพร้าวมาใส่แทนจะดีกว่า"
"พ่อ..กาบมะพร้าวฉันได้คันตายกันพอดี..ฉันเป็นใส้เลื่อนบ่อยๆก็เพราะไม่มี
กางเกงในแน่ล่ะ"
"กางเกงในรึเตี่ยวใน...มันอยู่ข้างใน..ใส่ไปแล้วมันมีใครเห็นมั๊ย..วัยรุ่นสมัยนี้
มันช่างเขลากันจริงๆ"
///////////////////
ยุนโฮในใจเค๊าคิด..แต่เรื่องที่จะไถ่นาคืนจากพ่อกำนัน..แม่ที่ไม่รู้หนังสือ..
ดันเอาไปจำนองไว้เมื่อตอนที่น้ำท่วม...นายี่สิบไร่..ได้เงินมา สองพัน..
แค่นั้นแม่ก็คิดว่าพ่อกำนันมีบุญคุณกับครอบครัวอย่างหาที่สุดมิได้...
เวลา ยูชอน..มีเรื่องกับฮีชอลทีไร..แม่ก็จะเอาไม้หน้าสามรึอะไรก็ได้ที่อยู่ใกล้ๆ
ฟาดลงไปไม่ยั้ง..เพราะไม่อยากจะให้ลูกชายทำอะไรกับผู้มีพระคุณ...
///////////////////////////////////
ปกติยูชอนจะเป็นคนร้องเพลง..แต่วันนี้ แจจุง โซโล่...
******
เสียงทวงสัญญาที่ดังแว่วมาจากสาวอุบล
ถึงคนที่ลืมความหลังฝั่งลำน้ำมูล..ฮักบ่จริง
ทิ้งสาวให้ว้าวุ่นน้ำใจชั่งเปลี่ยนเวียนหมุน
บ่เหมือนสัญญาเมื่อคราก่อนนั้น...
***ฮักบ่จริงทอดทิ้งลืมง่าย..น้ำมูลใส..แต่น้ำใจฮักขุ่น
นี่ล่ะหนอ..ใจพ่อคุณเปลี่ยนเวียนหมุนลวงหลอกสาว..
ลืมแล้วรึยังเสียงเพลงแว่วดังสะกิดเตือนใจ...
ร้างไกลพี่คงจำได้ฝั่งมูลหน้าหนาว..สาวสู้ทน..
ร้อนฝนรอคอยข่าว..ฝนลาเริ่มแล้วหน้าหนาว..
อ้ายลงลืมสาว..อุบลแล้วหนอ...
****
วันนี้แจจุงดูเหมือนจะอินเลิฟ..เค๊าร้องเพลง **สาวอุบลรอรัก**ของ อังคณา คุณไชย
นักร้องลูกทุ่งชื่อดังได้อย่างไพเราะจับใจ...ในใจก็นั่นแหละ คิดถึงโฆษกเสียงหวาน
**คำแพง สาวพิมาย **
///////////////////////
ตะวันเริ่มจะคล้อยๆ..และแล้วรถอีแต๋น..สุดเท่..ยิ่งกว่ารถเบนซ์จากอู่เชิดชัย..ของยัยเกียว
ก็พาคนหล่อ..กระชากวิญญาณจากหมู่บ้านดงบังมาถึงกระท่อมท้ายหมู่บ้านนกออก..
ประท่อมหลังเล็กๆที่รั้วเป็นไม้ไผ่ล้อมเอาไว้..มีสุ่มไก่อยู่หน้าบ้าน..ในสุ่มมีไก่แม่ลูกอ่อน
สีดำแก้มมันยานๆสีแดงแป๊ด..มีลูกเจี๊ยบตัวเล็กๆอีกเป็นสิบ...หมาของชางมิน
ตัวมัน..ผอมๆขนมันออกส้มจางๆ..วิ่งเห่ากระโดไปมาอยู่หน้ากระท่อม..มันทั้งดีใจ..ทั้งแปลกใจที่เห็น
รถอีแต๋นครั้งแรกในชีวิต..เลยวิ่งเห่าไปมา..รอบๆรถอีแต๋น...
"ไอ้หยิว...ไอ้หยิว..เลิกเห่า..นี่เพื่อนพี่..เพื่อนพี่เอง..."
ชางมินตะโกนห้ามไอ้หยิว..รึชื่อเต็มของมัน..**สยิว**
ไอ้หยิวหางลู่ลง...แล้วกระดิกต้อนรับ....
"หมาเอ็งนี่มันชื่อกิ๊บเก๋ดีนะชางมินแจจุงนึกเอ็นดูและชอบชื่อไอ้หยิว
"มันไม่ได้เป็นแค่หมานะพี่..แต่มันเป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องของฉันด้วย"
ชางมินยิ้มภูมิใจในความสัมพันธ์และความรักระหว่างเค๊ษกับไอ้หยิว
"ดีแฮะ..เอ็งมีหมาดีๆเหมือนอีด่อนควายข้า..ข้าก็รักมันเหมือนน้องสาว"
จุนซูอดนึกถึงอิด่อนควายเผือกคู่บารมีตระกูลคิมไมด้
"ที่นี่ไม่ใครเค๊าคบฉันไงพี่..เค๊ากลัวฉันกินตับ..มีแต่ไอ้หยิวนี่แหละที่มันคบฉัน"
"เอาเฮอะว่ะเอ็งชางมิน..มีหมาเป็นเพื่อน..ดีกว่ามีเพื่อนหมาๆ"
ยูชอนพูดเป็นปริศนาธรรมอีก
"เฮ๊ยข้าเพื่อนดีนะเอ็ง"
จุนซูรีบพูด
".พวกพี่ๆลงมาก่อน..จะได้ไปหาแม่ฉันกัน..."
ชางมินยิ้มเชิญชวน...ทุกคนก็รีบลงจากอิแต๋น..จุนซูมองไปรอบๆบ้าน
อย่างสำรวจ
"บ้านเอ็งนี่ก็รวยเหมือนกันนะไอ้ชางมิน..มีไก่หลายตัวเลย.."
ยูชอนพูดพลางเดินแวะไปที่สุ่มไก่...
"ไหนล่ะแม่..อยู่ไหน"
แจจุงรีบถามเพราะอยากเจอ...คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นปอป
"อยู่ข้างบนพี่...หลวงพี่ขอรับเชิญบนบ้านครับ"
"นำไปเลยโยมชางมิน"
บันไดที่ทำแบบง่ายๆมันมีอยู่ไม่ถึงห้าขั้นและทำด้วยผะโอง..(ไม้ไผ่ทั้งลำแบบใหญ่ๆ)
ทำให้ทุกชีวิตขึ้นไปอยู่บนบ้านของชางมินอย่างรวดเร็ว...จะมีแต่ยูชอนที่ดูไก่แม่ลูกอ่อน
อย่างเอ็นดู...
เสียงกะแอมไอ...ทำให้ทุกคน..รู้ว่ามีคนป่วยอยู่ในห้องที่ประตูทำด้วยหญ้าแฝกกั้นเอาไว้..
ชางมินค่อยๆเปิดประตูออกมา...ภาพที่อยู่เบื้องหน้าทำเอาทุกคนใจหาย
แม่เฒ่า..ที่ตัวผอมแห้งหนังแทบติดกระดูก..เสื้อคอกระเช้า
ที่เก่าจนเป็นสีออกดำๆผ้าห่มที่ถอด้วยฝ้ายผืนซีดๆไห่มตัวบางๆเอาไว้
แม่เฒ่าพยายามจะลูกขึ้นมาเพื่อไหว้หลวงพี่
"ละหลวงพี่....หลวงพี่...ฉันไม่ใช่ปอป..ฉันเป็นคน.."
ประโยคแรกที่หลุดออกมาจากปากแม่เฒ่า....น้ำตาก็จะไหลออกมาด้วย
"เจริญพรโยม...หลวงพี่ไม่ได้มาจับปอป..อยากลัวไปเลยยหลวงพี่มาเยี่ยม"
"ใช่จ้ะแม่..หลวงพี่จะมารักษาแม่..แล้วนี่พวกพรี่ๆจากบ้านดงบังจ้ะ
คนนี้..พี่แจจุง..แล้วนี่พี่ยุนโฮ...แล้วก็พี่จุนซูจ้ะ..อ้อ..อีกคน..อยู่ข้างล่าง
พี่ยูชอน...จ้ะ"
"สวัสดีจ้ะ..ป้า..."
ทุกคนยกมือไหว้พร้อมกัน...เห็นสภาพแม่เฒ่าแล้ว..น่าสงสารมาก..
"อาการของแม่เฒ่าเป็นยังไงบ้าง" หลวงพี่ถามเพื่อจะได้วินิจฉัยโรคถูก
"มันเหมือนไม่มีเรี่ยวแรง...เป็นเหน็บอยู่เรื่อยๆบางทีก็ชาตามมือตามขา
แล้วเรี่ยวแรงไม่ค่อยมีจริงๆ"
แม่เฒ่าพูดเหมือนใจจะขาดลมหายใจแผ่วๆ
"โยม...อ้อ..โยมแม่ชื่ออะไรน่ะชางมิน"
"ชื่อเป้ดจ้ะ...แม่กระผมชื่อเป้ดขอรับ"
(เป้ด...ออกเสียงยาวๆค่ะ...เป้ดดดดดแบบนี้ค่ะ)
"โยมเป้ด..แล้วข้าวปลาล่ะ..กินได้บ้างมั๊ย"
แม่เฒ่าเป้ด..มองหน้าลูกชายแล้วน้ำตาไหลออกมา...
"หลวงพี่ขอรับ...ความจริงแล้ว..บ้านกระผม..ไม่มีนา..มีอยู่แค่แปลงเดียว
ก็คือตรงที่ปลูกบ้านนี่ล่ะขอรับ..ข้าวก็ไม่ค่อยได้กิน..เมื่อก่อนฉันหาหอย..ไปแลกข้าว
ไปทอดแหหาปลาไปแลกข้าได้บ้างตั้งแต่ถูกไล่ออกมานอกหมู่บ้านก็ไม่มีข้าวกิน....."
ถึงตอนนี้ชางมินน้ำตาไหลออกมา...ทุกคนเลยพลอย..สงสารจนน้ำตาร่วงไม่เว้น
แม้แต่หลวงพี่....
"กระผม..ได้แต่ไปขุดกรอย.(พืชที่มีหัวเหมือนมัน) แล้วก็พวกมันนก..มันมือเสือ
มาต้มกินแทนข้าวขอรับ..."
"ชางมินเอ๊ย...น่าสงสารจริงๆเอ็ง"
ยุนโฮเอามือตบไหล่...เมื่อคิดว่าตัวเองลำบาก..แต่พอมาเจอสภาพของชางมิน
เค๊าก็คิดว่าตัวเองโชคดีแล้ว...
"วันหลังข้าจะสีข้าวให้เอ็งบ้านข้าทำโรงสี.."จุนซูพูดขึ้นด้วยความเห็นใจ
"โยมแม่ไม่ได้ป่วยอะไรมาก..เพียงแต่เป็นโรคเหน็บชาเพราะขาดสารอาหาร พวกวิตามินบีหนึ่ง"
หลวงพี่วินิจฉัย
"วิตามินบีหนึ่ง"
ทุกคนตาโต...พูดเสียงดังออกมาพร้อมกัน...
"แบบบนี้คงต้องให้กินรำ..."
หลวงพี่หมายถึงรำที่หมูกิน...เพราะนั่นคือยอดของอาหารจุดรวมวิตามิน
"หลวงพี่ขอรับ...นี่แม่กระผม..เป็คนนะขอรับ..กินเผือกกินกรอย..กระผมก็ว่า
มันอเหน็ดอนาจแล้วนะขอรับ..ถ้าถึงขั้นกินรำเหมือนหมูมิแย่รึขอรับ"
ชางมินเสียงดังตาก็ถลนออกมาด้วยความตกใจ..หลวงพี่นะหลวงพี่อยู่ดีๆจะมาให้แม่กินรำ
เด็กหนุ่มสงสารแม่จับใจ..ส่วนยายเป๊ด..ก็อึ้งเหมือนกัน...
หลวงพี่นะหลวงพี่ออุตส่าห์ศรัทธา..ดันจะมาให้แม่กินรำ...
"นั่นสิขอรับหลวงพี่..จะดีรึขอรับ..ให้กินหยุกกินยา..น่าจะหาย.."
แจจุง...มองหน้าหลวงพี่อย่างงงเหมือนทุกคน...พิลึกแท้หลวงพี่นี่คงเป็นการรักษาโรค
ของคนที่บางกอก..แสดงว่าเวลาเป็นอะไรที่นั่นที่โรงหมอ..คงมีแต่รำข้าว
///////////
"ช่วยด้วย....ช่วยด้วย....พี่ยุนโฮ...ช่วยฉันด้วยยยยยยยยยย"
เสียงร้องของ ยูชอน...ดังอยู่ข้างล่างอาการเหมือนคนกลัวอะไรแบบสุดๆ
ทุกคนเลยกรูกัยออกมานอกกระท่อม....
ผู้หญิงแก่ๆที่ใส่ผ้าซิ่นชาวไร่แค่หัวเข่า..ตาโปน..ออกเหลือกๆกำลังพยามจะ
ถอดเสื้อยูชอน...มองแตไกล..ก็เห็นเล็บที่ยาวเฟื้อย..ยังกะไม่ตัดมาสิบปี
"เลือดๆๆๆๆๆข้าอยากได้เลือด...ตับหวานๆ..เลือดหวานๆ"
"ผีปอป!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
""ช่วยด้วยพี่....ช่วยฉันด้วย...."
แม่เฒ่าพยายามบีบคอ ยูชอนไปด้วย....ทุกคนตกอยู่ในอาการชอ็ก...ไม่เว้นแม้แต่หลวงพี่ดงแฮ
ที่คิดมาตลอด..ว่าโลกนี้..ไม่มีผีปอป...ตามความคิดของคนเมืองหลวงดินแดน ศิวิไลซ์ เมื่อมาเจอแบบนี้
หลวงพี่ก็เข่าอ่อนเหมือนกัน...
"ยูชอน...เอ็งทำใจดีๆพี่มาช่วยแล้ว..."
ยุนโฮกระโดดลงจากกระท่อม..พร้อมแจจุง...ส่วน จุนซู กับหลวงพี่ และชางมิน...
ยืนขาสั่นอยู่บนกระท่อม....
"แคว๊ปปปปปปปๆๆๆๆๆๆๆๆ"
แม่เฒ่าแล็ปลิ้นที่ยาวเกือบถึงคอ...แถมยังทำเล็บเฉวัดเฉวียนไปมา..อยู่หน้า แจจุงกับยุนโฮ
ยูชอน..ล้มลงด้วยอาการหน้ามืดเพราะหายใจไม่ออก...
ชางมินวิ่งลงมาช่วย..จุนซูเลยกระโดตามลงมา....
"พวกเอ็ง....รนมาหาที่ตายแท้ๆๆๆๆข้ากำลังจะมากินไก่...พอดี..ได้กินตับแทน..."
"ข้ามีพระ...." จุนซูควักหลวงพ่อคูณออกมาจากคอ...แล้วยกขึ้น
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
แม่เฒ่าร้องเสียงหลง.....เอามือปิดหน้าปิดตา
"เออออดีว่ะจุนซู...มันกลัวหลวงพ่อคูณ...ยกเลย..ยกใส่มัน...."
ยุนโฮยิ้มออก...หลวงพี่เอง...ก็โล่งอก..
"ฉันว่าแล้ว..มันต้องกลัว"
ชางมินเองก็ดีใจสุดๆ.....
"เฮ๊ยยยรีบโยนพระใส่เลย..มันจะได้ร้อนตาย...."
"อื้อ...มึงเสร็จ...มึงเสร็จ..อิปอปหยิบ....ฮ่าๆๆๆๆเสร็จ"
ยูชอนเร่งจุนซู..ที่ตอนนี้เค๊ามั่นใจสีหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน
กลายเป็นคนกล้าหาญเพราะ..มีหลวงพ่อ..พระเครื่ององศักดฺศิทธิ์ที่ผีปอป..กลัวจนร้องกรี๊ดๆๆๆ
จุนซูหัวเราะร่าด้วยความกระหยิ่มใจ
" ฮือออออออรุ่นนี้แหละที่ข้าอยากได้....หามาตั้งนาน....รุ่นกูให้มึงรวยยยย"
ปอปหยิบ..เอามือตวัดสร้อยหลวงพ่อคูณรุ่นกูให้มึงรวยจากคอจุนซู...อย่างรวดเร็ว
"ง๊ากกกกกกก" จุนซูขาอ่อนฮวบ...พยายามจะก้าวหนี..แต่ก้าวไม่ออก
อาการเหมือนกันทุกคน....ผีอะไรมันจะร้ายขนาดหลวงพ่อคูณยังเอาไม่อยู่
"หลวงพี่...หลวงพี่...สวดคาถาสิขอรับ...สวดเลย"
แจจุงตะโกนบอกหลวงพี่ที่ยืนขาสั่นอยู่บนบ้าน...
"สวดอะไรล่ะโยม..."
หลวงพี่...เองก็ไม่รู้จะสวดบทไหนนน
"พวกเอ็งตายยยยย...หวานๆๆๆๆได้กินใส้กินตับ....."
"ฮืออออออ....กลัววววว....ใครก็ได้ช่วยด้วย"
จุนซูร้องเสียงหลง...
แถมตอนนี้...ปอปหยิบสุดหิวกระกาย...บีบคอ ยุนโฮ สุดแรง...
มือข้างหนึ่งก็บีบคอ ยูชอน..ส่วนเท้า..ก็เหยีบแจจุงเอาไว้...ปากกัดคอชางมิน..
ผมที่ยาว...เกี่ยวแขนจุนซูแน่น..พลัง..ยิ่งกว่า..ม้าแข่งสิบตัว..พวกเค๊าห้าคนสู้แรง
ปอปหยิบ..ไม่ได้เลย...
"เอ็งเป็นอาหารของข้าซะดีๆฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
เสียงหัวเราะดังลั่นไปทั่วทุ่งของปอปหยิบ..ไอ้หยิวหมาแสนรู้มันรีบวิ่งออกจากกระท่อมเพื่อไปตาม
ใครก็ได้ที่จะมาช่วยเหลือพี่ชายมันและเพื่อนๆ
**********
ทุกคนคิดว่า..ตัวเองคงกลายเป็นอาหารปอปแน่ๆแล้ว....อยู่ดีๆก็พากันเอาชีวิตมาทิ้งที่บ้านนกออก
หลวงงพี่รีบเดิน..แต่ขาสั่น..ก้าวผิดจนตกกระท่อม..ขาแพลง..จะช่วยลูกศิษย์ก็ไม่ได้..
ตอนนี้ทุกคนเหมือนจะหมดลมหายใจ.....
"มึงงงงง....มึงปล่อย...ไอ้ปากมีขี้แมงวันเดี๋ยวนี้นะ...อีปอป...มึงปล่อย..."
อิหวึ่งกับอิสัมปะลุยนั่นเอง...พวกมัน..ขี่ควายของชางมิน..ที่เล็มฟางอยู่
กลางทุ่งจนมาถึงกระท่อมของชางมิน...มันไม่ได้รูเอง..แต่ไอ้หยิว..หมาแสนรู้
ไปตามมันมา...
"มึงปล่อยยย...ก่อนที่กูจะเอา..ขี้ควายให้มึงกิน...อิหยิบ..."
สัมปะลุยโมโหสุดๆๆเพราะมันรักแจจุงมากเหลือเกิน..มันรีบมาแกะมือของ ปอปหยิบ
คิดดูว่า ฮีชอลกับชินฮงกี.สู้แรงสองคนนี้ไม่ได้...สู้กับอปหยิบ..เรื่องเล็ก
"มึงอย่าเสือกกกก...หมูกำลังจะหามอย่าเอาคานมาสอด..."
"ผัวะๆๆๆๆๆๆกรูบอกว่าปล่อยยย"
อิหวึ่งตบตบแรง...จนทำให้ทุกคนหลุดจากพันธนาการของปอปหยิบ...
กลายเป็นอิหวึ่งกับอิสัมปะลุย..ที่ต่อสู้กับปอปหยิบ..จนฝุ่นตลบทุ่ง...
"แน่จริง..อย่าหมาหมู่...มึงมาดวนกับกูตัวต่อตัว..."
ปอปหยิบ..ท้า
"พอดีพวกกูเป็นหมาหมู่....อิสัมปลุย...จัดการมัน"
"ใช่เอ็งอย่ามาคิดเรื่องคุณธรรมกับพวกข้า..ข้าไม่มีเว๊ย..ถุ๊ยยยย"
อิสัมปะลุยตาพร้อมถุยน้ำลายที่ไหลยืดๆของมัน
//////////////////////////////
หวึ่งกับสัมปะลุยช่วยกันกระทืบจน ปอปหยิบแทบจะจมดิน...
"ไอ้ปากห้อยยย..เอ็งไปเอาเชือกผูกควายมาให้ข้า"
อิหวึ่งสั่งยูชอน...เค๊ารีบวิ่งไปเอาเชือกผูกควายมาตามคำสั่งท่ามกลาง
อาการอึ้งกับการจัดการปอปของสองสาว....ยังกะดูการต่อสู้ของคนกล้า
วันนี้อิหวึ่งกับอิสัมปะลุยมันเท่จริงๆให้ฟ้าผ่าตายเถอะ
"มัดมัน....มัดแล้วเอาไปไล่ปอป...เอาไบข่อยถูให้มันปอปออกไปเลยยฮ่าๆๆๆๆ"
อิสัมปะลุย...หัวเราะได้ใจ....
ตอนนี้ปอปหยิบสิ้นฤทธิ์....
"ขอบใจพวกเอ็งสองคนจริงๆหวึ่ง...สัมปะลุยยย"
ยุนโฮพูดด้วยความซาบซึ้ง
"เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นแทนได้มั๊ย...แผล็บๆๆๆๆๆอย่าคิดมาก..ถ้าพวกเอ็งตายยข้าก็อดน่ะดิ""
อิหวึ่มองต่ำอีกแล้ว..ยุนโฮหนีบขาโดยอัตโนมัติ
"ขอบใจมาก..โยมหวึ่ง..โยมสัมปะลุย"
"ไม่เป็นไรจ้ะหลวงพี่...เพื่อไอ้หน้าขาว ไอ้ปากห้อยแล้วก็..ไอ้ปากมีขี้แมงวัน..
เอ็ง..ขาวไปทุกส่วน...จุนซู..แล้วก็เอ็ง...ตัวล่ำๆไอ้ชางมินนนนน"
"โป๊กกกกก....ทวงบุญคุณเลยนะมึง"
แจจุงเอามือ..ทุบหัวอิสัมปะลุยเต็มเหนี่ยว
"โอ๊ย...แค่นี้ก็ไม่ได้....."
สองสาวผิดหวังสุดๆๆๆๆ
"เอางี้...เอาไว้..ตอนงานวัด..ดีมั๊ย..วันนี้พวกข้าเหม็น..เอ็งดูดิ..ขี้ไคลเต็ม
ไว้พวกข้าหล่อๆพวกเอ็งไม่ผิดหวังแน่พวกข้าน่ะ..มันลูกไก่ในกำมือเอ็งสองคนอยู่แล้ว
นะๆๆๆๆวันหลังเถอะ..อีกอย่างวันนี้พวกข้าไม่ค่อยมีแรงเด๋วเองไม่สนุกข้าไม่รู้ด้วยนะ"
ยูชอนบอกมันด้วยคำพูดที่ทุกคนหายใจไม่ทั่วท้อง..จะไปให้ความหวังมัน
ดูสิปอปหยิบสิบแรงม้ายังสู้แรงมันสองคนไม่ได้..เกิดมันปล้ำขึ้นมา..ต้องไปเป็น
**ผัวน้อย**ของไอ้ฮีชอล..กับไอ้ฮงกีอีก..อะไรจะอัปปรีย์ขนาดนั้นไม่มีอีกแล้ว..
ยุนโฮและทุกคนรู้สึกคล้ายๆกัน
"เอ็งอย่าลืมแล้วกัน..ไอ้ปากห้อย...ข้าอยากได้เอ็ง...ดูดิ..เป้าเอ็ง...ฮืมๆๆๆๆๆ"
อิสัมปะลุยทำหน้าหื่นสุดดดตอนนี้ทุกคน..ตกอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นหนี้บุญคุณ
เลยจำยอม...ปิดปาก
"โฮกกกกกก....ข้าจะรอ....คำไหนคำนั้นนะเอ็งเป็นลูกผู้ชายพูดแล้ว
อย่ากลับคำ"
อิหวึ่งยิ้มหวานให้ยุนโฮแววตามีความหวังสุดๆๆๆ
////////////////////////////////////////////
/////////////////////////////////////////////////
ปอปหยิบ...ถูกมัด..ซะแน่น..เป็นปูทะเล...ทุกคนช่วยกันเอาปอปมามัดไว้ที่ต้นมะเดื่อ
หน้าบ้านชางมิน....จุนซูได้พระเครื่อง**รุ่นกูให้มึงรวย***ของหลวงพ่อคูณกลับมา
สงสัยว่าหลวงพ่อจะให้แต่รวยอย่างเดียว..ผีปอปมันยังอยากได้อยากรวย..
จนลืมกลัวววว...ในที่สุดชางมินก็พ้นข้อกล่าวหาเรื่องเป็นปอป..เพราะปอปตัวจริงคือยายหยิบ
ปรากฏตัวแถมถูกอิหวึ่งกับอิสัมปะลุยจัดการซะมอบกระแต
แจจุงบอกชางมินให้สะบายใจ..ว่าพ่อเค๊าเป็นผู้ใหญ่บ้าน..เดี๋ยวแก้ข่าวให้..
หลวงพี่ดงแฮก็จะช่วยยืนยันอีก...ว่าเค๊าไม่ได้เป็นปอป...
//////////////////
ยุนโฮตัดสินใจ..จะเอาชางมินไปอยู่ที่บ้านดงบังด้วย...เพราะจะได้เอายายเป๊ด..แม่ของชางมิน
ไปกินรำที่บ้านดงบัง..เพราะโรงสี..ของจุนซู..ก็มีรำเยอะ..ไม่เอารำที่โรงสี..ก็ไปรอรำ
กับซีวอนก็ได้..เพราะบ้านเค๊าเลี้ยงหมูเหมือนกัน....
////////////////////////////
"ขอบใจพี่มากพี่ยุนโฮ พี่ยูชอน พี่แจจุง...พี่จุนซู..หลวงพี่ขอรับ"
ชางมินกอดยุนโฮร้องให้...ต่อไปเค๊าจะมีข้าวให้แม่กินถึงจะไม่คอ่ยเข้าใจ
ที่หลวงพี่ดงแฮบอกว่า..แม่กินรำแล้วจะหายจากเป็นโรคก็ตาม...แต่เค๊าก็จะไป..
**หมู่บ้านดงบัง***ไปอยู่กับเหล่าพี่ชาย
ยุนโฮบอกว่าที่ทางบ้านเค๊าเยอะแยะไปช่วยกันทำมาหากินที่นั่น
ดีกว่ามาอยู่รอวันตายที่นี่
หนุ่มน้อยดีใจเหลือเกิน...
/////////////////////////////
รถอีแต๋นที่ขับนำหน้ากองเกวียนของชางมิน..มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านดงบัง...
และมีสองคนสติไม่ดีขี่ควายตามมาด้วยเพราะเส้นทางผ่านหนองน้ำ
ที่สิงสถิตของพวกมัน...ทิ้งให้ปอปหยิบ..ติดแมะอยู่กับต้นมะเดื่อ..
ชีวิตของพวกเค๊าจะเป็นยังไง...อย่าลืมมาติดตาม..นะค่ะ...