The village หมูบ้านดงบังฟิคอินดี้ทุนต่ำ Part 6 ผีปอปที่บ้าน**นกออก

ผีปอปที่บ้านนกออก.....

ร่วมสนับสนุนทุกเสียงหัวเราะโดย

**ยาจุดกันยุงตราหมีปีนต้นกล้วย*

**ปุ๋ยตราวัวคู่สู้ไม่หยุด**

*ยาหม่องตราถ้วยทอง..ทาถูทาถูทาแล้วเสน่แรงยิ่งกว่าอิหวึ่งกับอิสัมปะลุย**



/////////////////////////////// 
 



แสงแดดที่ร้อนเปรี้ยงๆแผดเผาซังข้าวที่ถูกเก็บเกี่ยวไปแล้ว..ฝูงควายของ ชิม ชางมิน

หนุ่มหน้อยจากบ้านนกออก..ก็เล็มกินฟางอยู่ในนาข้าว..ในขณะที่เจ้าของกำลัง

สนทนากับเพื่อนใหม่จากหมู่บ้านดงบัง...

*****

สายตาสีหน้าที่แปลกเหมือนคนจะเป็นลม..ของชิมชางมิน..ทำให้ทุกคนสงสัยยิ่งนัก...

"จะไปกันรึยัง..ข้ายิ่งรีบๆ" ฮีชอลตะโกนอย่างอารมณ์เสียมันสองคนไม่ยอมลง

จากรถอีแต๋น..และเห็นพ่อกำนันกำลังจะซื้อรถไอ้ต๋อยเร็วๆนี้ด้วย

เค๊าคงได้เท่อีกครั้ง...

"เกิดมามันไม่เคยคุยกันรึไงนะพี่..เสียมารยาทให้คนหล่อๆอย่างพี่กับฉันมานั่งรอ..

สมองมัน..มีกันรึเปล่า.."ฮงกีบ่นเบาๆ...สายตาก็จ้องมากลุ่มของคนขี้เหร่

เสนียดของหมู่บ้าน...ในความรู้สึกของมัน

"ทำไม...เอ็งกลัวเมียเอ็งกลับมาตามรึไอ้ฮีชอล"

ยุนโฮว่ากลับไป...

"เอาเถอะโยม...คุยกันพอหอมปากหอมคอแล้วก็รีบไปทำธุระอาตตมาก็ว่าดีเหมือนกัน

เดี๋ยวจะกลับบ้านดงบังกันมืดค่ำ"

หลวงพี่ดงแฮพูดขึ้นทุกคนเลยต้องทำตาม

"ขอรับหลวงพี่..." เสียงรับปากพร้อมกันโดยอัตโนมัติ...

"พวกพี่จะไปกันแล้ว..เอ็งจะไปด้วยมั๊ยชางมิน..."

จุนซูชวน หนุ่มคมเข้มที่อยู่บ้านนกออก

"ไปกันเอ็งท่าจะชำนาญทางจะได้รู้ว่าบ้านผีปอปมันหลังไหน"

แจจุงคว้าข้อมือ ชางมิน

"คือ...พี่...ฉัน....ฉัน..ไม่ไปได้มั๊ย..." ชางมินอึกอัก..

"เอ็งกลัวผีรึชางมิน..ข้าคิดว่ามีแต่ไอ้ จุน ซูคนเดียว"

ยูชอนจิกเพื่อนตัวเอง..ที่กล้าๆกลัวๆในการไปปราบปอป

**********

"ไอ้ชางมิน...ไอ้ปอป....ไอ้ปอป....."

เด็กเลี้ยงควายอีกกลุ่มนึงที่ผ่านมา พากันตะโกนเสียงหลง..

ทำเอาทุกคนชอ็ก...

"พี่....ฉันไม่ได้เป็นปอปนะ...ฉันเปล่านะ....อย่าไปเชื่อพวกมัน"

ชายหนุ่มละล่ำละลักบอก..ทั้งที่ตอนนี้ทุกคนระเห็ดไปกอดหลวงพี่ดงแฮกันตัวสั่นพั่บๆ

"ชางมิน..เอ็งเป็นปอป..จริงๆรึ...แงๆๆๆๆๆเอ็งอย่ากินตับข้านะ....หลวงพี่ขอรับ ช่วยด้วยขอรับ"

จุนซูทั้งยื้อทั้งดึงจนจีวรหลวงพี่จะขาด

"เอ็งมันเป็นปอป...แม่เอ็งด้วย..วันนี้มาหากินไกลนะเอ็ง..."

เด็กเลี้ยงควายพากัน..เอาหนังสะติ๊กยิงชางมิน จนเค๊านั่งเอามือกุมหัวร้องโอยยย

ยุนโฮ แจจุง ยูชอน และจุนซู พากันอึ้ง..ชางมินคือปอป...ส่วนฮีชอลกับฮงกี

วิ่งกันฝุ่นตลบ หางจุกตูด..ไปในกลางทุ่ง...ตั้งแต่ได้ยินคำว่าปอป...

"ใจเย็นๆโยม..ปอปอะไรจะถูกคนยิงลูกหินใส่แล้วไม่สู้..อาตตมาไม่เชื่อหรอก"

หลวงพี่บอกให้ทุกคนได้คิด

"เฮ๊ยยยพวกมึงน่ะหยุดยิงซะที..เดี๋ยวกูลากใส้มากินด้วยเลยยยกูก็ปอปเหมือนกันแฮ่ๆๆๆๆๆๆ"

ยูชอนตะโกนห้ามเด็กเลี้ยงควาย...พร้อมทั้งทำตาเหลือก...แลปลิ้นแผล็บๆ

"ไปกันหนีพวกเรา....ปอปมากันเต็มรถอีแต๋น...ปลอมตัวเป็นพระด้วย..ฤทธิ์เยอะจริงๆ"

"นั่นสิ...ไอ้ตัวกินไก่..ไอ้ชางมิน..ฝากไว้ก่อน..มึงอย่าพาแม่ปอปๆของมึงเข้าไปเหยียบ

ในบ้านนกออกนะ...แล้วอย่ามากินเป็ดกินไก่บ้านข้า..ถ้าเจอคราวนี้เอ็งเจอปืนลูกซองแน่ๆ"

"กูไม่ได้เป็นปอป..แม่กูก็ไม่ได้เป็น..แม่กูป่วย...ไอ้พวกสันดานหมา...ฮืออออออออ"

ชางมินตะโกนด่าพลางร้องให้..

กลุ่มเด็กเลี้ยงควายและคนหาหน่อไม้..พากันจากไป...พร้อมกับทิ้งความสงสัย

เอาไว้ให้กับพวกหนุ่มๆรวมถึงความสงสารที่ถูกลูกหินยิงจนหัวหูเลือดออก

"พี่ฉันว่าไปถามชางมินกันให้มันรู้เรื่องเถอะว่ามันเป็นยังไงกันแน่"

ยูชอนมองหน้าพี่ชาย

"พี่ก็ว่างั๊น...ไป...ไปถามมัน"

ยุนโฮ..กระโดดลงจากรถอีแต๋น..แจจุงและยูชอน...

"ข้า..ข้ารอพวกเอ็งอยู่กับหลวงพี่นะ...พวกเอ็งถามๆมันให้แน่ใจ"

จุนซูยังเกาะจีวรหลวงพี่ไว้แน่น

"ชางมิน...พี่เชื่อว่าเอ็งคงไม่ใช่ปอป...เรื่องมันเป็นไงมาไง..ไหนเอ็งลองเล่ามาสิ"

แจจุง...เดินเข้ามาใกล้...

"นั่นสิ..ถ้าเอ็งเป็นปอปจริงวันนั้น..เอ็งคงไม่ถูกงูเหลือมรัด..จนเกือบตาย"

ยูชอนก็พึ่งนึกขึ้นได้

"แถมมันยังจะเอาหางแยงก้นเอ็งอีก..ปอปจริงๆคงกินงูเหลือมไปแล้ว..

เอ็งหยุดร้องให้เถอะ..คนจิตใจงามอย่างเอ็ง..พี่ไม่เชื่อหรอกว่าเป็นผีสางคางลาย"

ยุนโฮเข้ามากอดชางมิน

"พี่...ขอบใจพวกพี่มาก....ขอบใจจ้ะที่เชื่อฉัน"

เด็กหนุ่มทรุดตัวลงกราบที่พื้นดินด้วยน้ำตาที่นองหน้า...  



////////////////////

หลวงพี่กับจุนซู...ลงมาจากรถอีแต๋น...เพื่อมาฟังความจริงจากปากของ

ชายหนุ่มที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นปอป...

"โยมชางมิน...เล่ามาเถอะ..พวกอาตตมาน่ะ..ไม่ใช่คนโบราณคร่ำครึจะได้งมงาย"

"ใช่...เอ็งเล่ามาชางมิน..."

จริงๆในใจซุนซูยังแอบตะหนก..และไม่แน่ใจ...เกิดชางมินเป็นปอปจริงๆ

เค๊าต้องตายแน่...

"ชาวบ้านนกออก...เค๊ารังเกียจและขับไล่ฉันกับแม่ออกมานอกหมู่บ้านจ้ะ..

เพราะเห็นว่าแม่ฉัน...ผอมลงๆทุกวัน...ตัวก็ซีด..ตอนกลางวันเจอแสงแดดไม่ได้..

เรี่ยวแรงแกไม่มีไม่รูเพราะอะไร...แล้วเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว..มีเป็ดไก่ของชาวบ้าน

ถูกล้วงตับไตกินไปเยอะมาก...เค๊ามาโทษว่าเป็นฉันกับแม่..เลยขับออกจากหมู่บ้าน..

ฉันกับแม่..เลยมาปลูกกระท่อมอยู่นอกหมู่บ้าน..แต่ก็ไม่วายถูกหาว่าเป็นปอป..

ทั้งๆที่แม่ฉันน่ะป่วย..ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรจ้ะ..ที่รู้ฉันกับแม่ไม่ใช่ปอป"

ชางมินเล่าทั้งน้ำตา

"น่าสงสารจริงๆเลยเอ็ง" จุงถึงกับลำพึงด้วยความรันทดเมื่อฟังเรื่องของชางมิน

"ถ้าพวกพี่ไม่เชื่อฉันยอมให้ไปดูได้ถึงบ้านเลยจ้ะ..."

"เชื่อ..พวกพี่เชื่อ..."ยุนโฮเอาตบไหล่ชางมิน

"อาตตมาว่า..ลองไปเยี่ยมโยมแม่..ของชางมินดูหน่อยมั๊ย

จะได้รู้ว่าป่วยเป็นโรคอะไร..."

หลวงพี่ดงแฮซึ่งเรียนจบแพทย์มาก่อนที่จะสละโลก..นึกอยากจะไปดูอาการ

"งั๊นไปกัน...ไปๆๆๆๆข้าอยากจะไปบ้านเอ็งเหมือนกันชางมิน"

ยูชอนเอามือกอดคอ..ชางมิน

"แล้วใครจะขับรถล่ะ..ไอ้ฮีชอลก่ะไอ้ฮงกีน่ะ..หนีเตลิดไปแล้ว.."

จุนซูพูดพลางมองหาเจ้าของรถ

"หลวงพี่...ไม่มีใครขับเป็นน่ะขอรับ...หลวงพี่ขับเป็นมั๊ยขอรับ"

ยุนโฮหันมาทางหลวงพี่

"อาตตมาคิดอยู่แล้ว..ว่าต้องเป็นอาตตมา..ยอมผิดศีล...งั๊นพวกโยมรีบขึ้นรถกัน"

ทุกคนรีบกระโดโหยงขึ้นรถอีแต๋น...หลวงพี่ดงแฮจำใจผิดศีล...ไม่ขับแล้วใครจะขับ.

ในใจของหลวงพี่...อยากจะไปดูอาการ...ว่าเป็นอะไร...ปอป..ที่ไหนจะมีในโลก..

มีแต่ในหนังเรื่อง**บ้านผีปอป..ก็เท่านั้นแหละ..

/////////////////////////////////////

หลวงพี่ดงแฮวันนี้ยอมผิดศิล..ขับรถอีแต๋น...ของฮีชอลลูกชายกำนันปุ่น

เพราะไม่มีใครขับเป็น...ผ่านทุ่งท่านาดอน...ทุกคนยังร้องเพลงกันสนุกสนาน

ในใจของแจจุงลูกชายผู้ใหญ่แฉ่งคิดถึงแต่เสียงหวานๆของโฆษก...

อยากให้ถึงวันเสาร์อาทิตย์เร็วๆจะได้ฟังรายการโปรดอีก....

ส่วนยูชอน...จุนซู เค๊าสองคนดันคิดฝันกลางวันเรื่องเดียวกัน...คือ

ไปซื้อ ยาจุดกันยุงตรา หมีปีนต้นกล้วย แล้วรีบเขียนชื่อที่อยู่ให้ชัดเจน

ส่งไปเอาบอ๊กเซอร์กัน...

ถึงแม้..จะเคยถูกแม่คือยายบุญมีแสดงทัศนคติต่อกางเกงนักมวยว่า

"เอ็งจะใส่ไปทำไม..กางเกงนักมวย..ไส่ให้ไข่ยาน..ใส่ให้เป็นใส้เลื่อน

กันเปล่าๆ..เอ็งรู้มั๊ยว่า..อนามัยมันอยู่ไกล...เดี๋ยวก็มาร้องโอยยให้ข้าต้มยา

หม้อให้กินอีก"

"แม่..แอ๊บเปิ้ลมันรัดใส่แล้วฉันเสียอนามัยอะไรที่มันควร

จะเจริญเติบโตมันก็ถูกจำกัด..ฉันสงสารมัน..แม่ก็เห็น..ฉันอยากใส่อะไรที่มันชิวๆบ้างอ่ะแม่"

ยูชอนนึกถึงคำพูดของตัวเองที่โต้ตอบแม่.โดยที่หลังจากโต้ตอบไปแล้ว

ก็ถูกถีบตกแคร่ที่ใต้ต้นชงโคหน้าบ้าน..

//////////

ส่วนจุนซู...ลูกเศรษฐีคิมขี้เหนียว..ให้แต่ลูกชายนุ่งโสร่งขาดๆเพราะแกมีความเชื่อว่า

เสื้อผ้า..ควรใส่ได้ตัวละประมาณสิบปี..เงินมี..ก็ไม่เอาไปฝากธนาคาร..ได้แต่เอาใส่ให

ฝังดินเอาไว้..เมียแกตาย..เพราะกินของผิดจะบูล..(โรคเกี่ยวกับเลือดลมของผู้หญิง)

แกเลี้ยงลูกสองคนมาด้วยความขี้เหนี่ยว..และมีแต่ข้าวเหนียวให้กิน..

ตอนนี้แกทำกิจการโรงสีข้าว..ประจำหมู่บ้าน...ดงบัง

"ข้าเกิดมา..ใส่แต่กระจับ...เอ็งอย่าเรื่องมากประหยัดๆ

เสื้อผ้าน่ะ..ไม่ได้ไปซื้ออะไรมันให้มาก..คนมันหล่อยังไงมันก็หล่อ

ดูข้าสิ..มีน้ำมันตันโจ(ครีมแต่งผมสุดฮิตเมื่อประมาณ30 ปีมาแล้ว)

ลูบผม..ลูบไล้ไปมา..แค่นี้แหละ..สาวตามกันให้เกรียว.."

"พ่อ..นั่นมันสมัยพ่อ..ฉันก็อยากใส่เสื้อผ้าดีๆมั่งอย่างน้อย

ก็..."

"กางเกงในแอ๊ปเปิ้ล..กางเกงห่ากางเกงเหวอะไร..ตัวละตั้ง 59 บาท แพงขนาดนั้น

อย่าไปใส่มันเลยลูก..หากาบมะพร้าวมาใส่แทนจะดีกว่า"

"พ่อ..กาบมะพร้าวฉันได้คันตายกันพอดี..ฉันเป็นใส้เลื่อนบ่อยๆก็เพราะไม่มี

กางเกงในแน่ล่ะ"

"กางเกงในรึเตี่ยวใน...มันอยู่ข้างใน..ใส่ไปแล้วมันมีใครเห็นมั๊ย..วัยรุ่นสมัยนี้

มันช่างเขลากันจริงๆ"

///////////////////

ยุนโฮในใจเค๊าคิด..แต่เรื่องที่จะไถ่นาคืนจากพ่อกำนัน..แม่ที่ไม่รู้หนังสือ..

ดันเอาไปจำนองไว้เมื่อตอนที่น้ำท่วม...นายี่สิบไร่..ได้เงินมา สองพัน..

แค่นั้นแม่ก็คิดว่าพ่อกำนันมีบุญคุณกับครอบครัวอย่างหาที่สุดมิได้...

เวลา ยูชอน..มีเรื่องกับฮีชอลทีไร..แม่ก็จะเอาไม้หน้าสามรึอะไรก็ได้ที่อยู่ใกล้ๆ

ฟาดลงไปไม่ยั้ง..เพราะไม่อยากจะให้ลูกชายทำอะไรกับผู้มีพระคุณ...



///////////////////////////////////

ปกติยูชอนจะเป็นคนร้องเพลง..แต่วันนี้ แจจุง โซโล่...


******

เสียงทวงสัญญาที่ดังแว่วมาจากสาวอุบล

ถึงคนที่ลืมความหลังฝั่งลำน้ำมูล..ฮักบ่จริง

ทิ้งสาวให้ว้าวุ่นน้ำใจชั่งเปลี่ยนเวียนหมุน

บ่เหมือนสัญญาเมื่อคราก่อนนั้น...

***ฮักบ่จริงทอดทิ้งลืมง่าย..น้ำมูลใส..แต่น้ำใจฮักขุ่น

นี่ล่ะหนอ..ใจพ่อคุณเปลี่ยนเวียนหมุนลวงหลอกสาว..

ลืมแล้วรึยังเสียงเพลงแว่วดังสะกิดเตือนใจ...

ร้างไกลพี่คงจำได้ฝั่งมูลหน้าหนาว..สาวสู้ทน..

ร้อนฝนรอคอยข่าว..ฝนลาเริ่มแล้วหน้าหนาว..

อ้ายลงลืมสาว..อุบลแล้วหนอ...

****

วันนี้แจจุงดูเหมือนจะอินเลิฟ..เค๊าร้องเพลง **สาวอุบลรอรัก**ของ อังคณา คุณไชย

นักร้องลูกทุ่งชื่อดังได้อย่างไพเราะจับใจ...ในใจก็นั่นแหละ คิดถึงโฆษกเสียงหวาน

**คำแพง สาวพิมาย **

///////////////////////

ตะวันเริ่มจะคล้อยๆ..และแล้วรถอีแต๋น..สุดเท่..ยิ่งกว่ารถเบนซ์จากอู่เชิดชัย..ของยัยเกียว

ก็พาคนหล่อ..กระชากวิญญาณจากหมู่บ้านดงบังมาถึงกระท่อมท้ายหมู่บ้านนกออก..

ประท่อมหลังเล็กๆที่รั้วเป็นไม้ไผ่ล้อมเอาไว้..มีสุ่มไก่อยู่หน้าบ้าน..ในสุ่มมีไก่แม่ลูกอ่อน

สีดำแก้มมันยานๆสีแดงแป๊ด..มีลูกเจี๊ยบตัวเล็กๆอีกเป็นสิบ...หมาของชางมิน

ตัวมัน..ผอมๆขนมันออกส้มจางๆ..วิ่งเห่ากระโดไปมาอยู่หน้ากระท่อม..มันทั้งดีใจ..ทั้งแปลกใจที่เห็น

รถอีแต๋นครั้งแรกในชีวิต..เลยวิ่งเห่าไปมา..รอบๆรถอีแต๋น...

"ไอ้หยิว...ไอ้หยิว..เลิกเห่า..นี่เพื่อนพี่..เพื่อนพี่เอง..."

ชางมินตะโกนห้ามไอ้หยิว..รึชื่อเต็มของมัน..**สยิว**

ไอ้หยิวหางลู่ลง...แล้วกระดิกต้อนรับ....

"หมาเอ็งนี่มันชื่อกิ๊บเก๋ดีนะชางมินแจจุงนึกเอ็นดูและชอบชื่อไอ้หยิว

"มันไม่ได้เป็นแค่หมานะพี่..แต่มันเป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องของฉันด้วย"

ชางมินยิ้มภูมิใจในความสัมพันธ์และความรักระหว่างเค๊ษกับไอ้หยิว

"ดีแฮะ..เอ็งมีหมาดีๆเหมือนอีด่อนควายข้า..ข้าก็รักมันเหมือนน้องสาว"

จุนซูอดนึกถึงอิด่อนควายเผือกคู่บารมีตระกูลคิมไมด้

"ที่นี่ไม่ใครเค๊าคบฉันไงพี่..เค๊ากลัวฉันกินตับ..มีแต่ไอ้หยิวนี่แหละที่มันคบฉัน"

"เอาเฮอะว่ะเอ็งชางมิน..มีหมาเป็นเพื่อน..ดีกว่ามีเพื่อนหมาๆ"

ยูชอนพูดเป็นปริศนาธรรมอีก

"เฮ๊ยข้าเพื่อนดีนะเอ็ง"

จุนซูรีบพูด

".พวกพี่ๆลงมาก่อน..จะได้ไปหาแม่ฉันกัน..."

ชางมินยิ้มเชิญชวน...ทุกคนก็รีบลงจากอิแต๋น..จุนซูมองไปรอบๆบ้าน

อย่างสำรวจ

"บ้านเอ็งนี่ก็รวยเหมือนกันนะไอ้ชางมิน..มีไก่หลายตัวเลย.."

ยูชอนพูดพลางเดินแวะไปที่สุ่มไก่...

"ไหนล่ะแม่..อยู่ไหน"

แจจุงรีบถามเพราะอยากเจอ...คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นปอป

"อยู่ข้างบนพี่...หลวงพี่ขอรับเชิญบนบ้านครับ"

"นำไปเลยโยมชางมิน"

บันไดที่ทำแบบง่ายๆมันมีอยู่ไม่ถึงห้าขั้นและทำด้วยผะโอง..(ไม้ไผ่ทั้งลำแบบใหญ่ๆ)

ทำให้ทุกชีวิตขึ้นไปอยู่บนบ้านของชางมินอย่างรวดเร็ว...จะมีแต่ยูชอนที่ดูไก่แม่ลูกอ่อน

อย่างเอ็นดู...

เสียงกะแอมไอ...ทำให้ทุกคน..รู้ว่ามีคนป่วยอยู่ในห้องที่ประตูทำด้วยหญ้าแฝกกั้นเอาไว้..

ชางมินค่อยๆเปิดประตูออกมา...ภาพที่อยู่เบื้องหน้าทำเอาทุกคนใจหาย

แม่เฒ่า..ที่ตัวผอมแห้งหนังแทบติดกระดูก..เสื้อคอกระเช้า

ที่เก่าจนเป็นสีออกดำๆผ้าห่มที่ถอด้วยฝ้ายผืนซีดๆไห่มตัวบางๆเอาไว้

แม่เฒ่าพยายามจะลูกขึ้นมาเพื่อไหว้หลวงพี่

"ละหลวงพี่....หลวงพี่...ฉันไม่ใช่ปอป..ฉันเป็นคน.."

ประโยคแรกที่หลุดออกมาจากปากแม่เฒ่า....น้ำตาก็จะไหลออกมาด้วย

"เจริญพรโยม...หลวงพี่ไม่ได้มาจับปอป..อยากลัวไปเลยยหลวงพี่มาเยี่ยม"

"ใช่จ้ะแม่..หลวงพี่จะมารักษาแม่..แล้วนี่พวกพรี่ๆจากบ้านดงบังจ้ะ

คนนี้..พี่แจจุง..แล้วนี่พี่ยุนโฮ...แล้วก็พี่จุนซูจ้ะ..อ้อ..อีกคน..อยู่ข้างล่าง

พี่ยูชอน...จ้ะ"

"สวัสดีจ้ะ..ป้า..."

ทุกคนยกมือไหว้พร้อมกัน...เห็นสภาพแม่เฒ่าแล้ว..น่าสงสารมาก..

"อาการของแม่เฒ่าเป็นยังไงบ้าง" หลวงพี่ถามเพื่อจะได้วินิจฉัยโรคถูก

"มันเหมือนไม่มีเรี่ยวแรง...เป็นเหน็บอยู่เรื่อยๆบางทีก็ชาตามมือตามขา

แล้วเรี่ยวแรงไม่ค่อยมีจริงๆ"

แม่เฒ่าพูดเหมือนใจจะขาดลมหายใจแผ่วๆ

"โยม...อ้อ..โยมแม่ชื่ออะไรน่ะชางมิน"

"ชื่อเป้ดจ้ะ...แม่กระผมชื่อเป้ดขอรับ"

(เป้ด...ออกเสียงยาวๆค่ะ...เป้ดดดดดแบบนี้ค่ะ)

"โยมเป้ด..แล้วข้าวปลาล่ะ..กินได้บ้างมั๊ย"

แม่เฒ่าเป้ด..มองหน้าลูกชายแล้วน้ำตาไหลออกมา...

"หลวงพี่ขอรับ...ความจริงแล้ว..บ้านกระผม..ไม่มีนา..มีอยู่แค่แปลงเดียว

ก็คือตรงที่ปลูกบ้านนี่ล่ะขอรับ..ข้าวก็ไม่ค่อยได้กิน..เมื่อก่อนฉันหาหอย..ไปแลกข้าว

ไปทอดแหหาปลาไปแลกข้าได้บ้างตั้งแต่ถูกไล่ออกมานอกหมู่บ้านก็ไม่มีข้าวกิน....."

ถึงตอนนี้ชางมินน้ำตาไหลออกมา...ทุกคนเลยพลอย..สงสารจนน้ำตาร่วงไม่เว้น

แม้แต่หลวงพี่....

"กระผม..ได้แต่ไปขุดกรอย.(พืชที่มีหัวเหมือนมัน) แล้วก็พวกมันนก..มันมือเสือ

มาต้มกินแทนข้าวขอรับ..."

"ชางมินเอ๊ย...น่าสงสารจริงๆเอ็ง"

ยุนโฮเอามือตบไหล่...เมื่อคิดว่าตัวเองลำบาก..แต่พอมาเจอสภาพของชางมิน

เค๊าก็คิดว่าตัวเองโชคดีแล้ว...

"วันหลังข้าจะสีข้าวให้เอ็งบ้านข้าทำโรงสี.."จุนซูพูดขึ้นด้วยความเห็นใจ

"โยมแม่ไม่ได้ป่วยอะไรมาก..เพียงแต่เป็นโรคเหน็บชาเพราะขาดสารอาหาร พวกวิตามินบีหนึ่ง"

หลวงพี่วินิจฉัย

"วิตามินบีหนึ่ง"

ทุกคนตาโต...พูดเสียงดังออกมาพร้อมกัน...

"แบบบนี้คงต้องให้กินรำ..."

หลวงพี่หมายถึงรำที่หมูกิน...เพราะนั่นคือยอดของอาหารจุดรวมวิตามิน

"หลวงพี่ขอรับ...นี่แม่กระผม..เป็คนนะขอรับ..กินเผือกกินกรอย..กระผมก็ว่า

มันอเหน็ดอนาจแล้วนะขอรับ..ถ้าถึงขั้นกินรำเหมือนหมูมิแย่รึขอรับ"

ชางมินเสียงดังตาก็ถลนออกมาด้วยความตกใจ..หลวงพี่นะหลวงพี่อยู่ดีๆจะมาให้แม่กินรำ

เด็กหนุ่มสงสารแม่จับใจ..ส่วนยายเป๊ด..ก็อึ้งเหมือนกัน...

หลวงพี่นะหลวงพี่ออุตส่าห์ศรัทธา..ดันจะมาให้แม่กินรำ...

"นั่นสิขอรับหลวงพี่..จะดีรึขอรับ..ให้กินหยุกกินยา..น่าจะหาย.."

แจจุง...มองหน้าหลวงพี่อย่างงงเหมือนทุกคน...พิลึกแท้หลวงพี่นี่คงเป็นการรักษาโรค

ของคนที่บางกอก..แสดงว่าเวลาเป็นอะไรที่นั่นที่โรงหมอ..คงมีแต่รำข้าว

///////////  



"ช่วยด้วย....ช่วยด้วย....พี่ยุนโฮ...ช่วยฉันด้วยยยยยยยยยย"

เสียงร้องของ ยูชอน...ดังอยู่ข้างล่างอาการเหมือนคนกลัวอะไรแบบสุดๆ

ทุกคนเลยกรูกัยออกมานอกกระท่อม....

ผู้หญิงแก่ๆที่ใส่ผ้าซิ่นชาวไร่แค่หัวเข่า..ตาโปน..ออกเหลือกๆกำลังพยามจะ

ถอดเสื้อยูชอน...มองแตไกล..ก็เห็นเล็บที่ยาวเฟื้อย..ยังกะไม่ตัดมาสิบปี

"เลือดๆๆๆๆๆข้าอยากได้เลือด...ตับหวานๆ..เลือดหวานๆ"

"ผีปอป!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

""ช่วยด้วยพี่....ช่วยฉันด้วย...."

แม่เฒ่าพยายามบีบคอ ยูชอนไปด้วย....ทุกคนตกอยู่ในอาการชอ็ก...ไม่เว้นแม้แต่หลวงพี่ดงแฮ

ที่คิดมาตลอด..ว่าโลกนี้..ไม่มีผีปอป...ตามความคิดของคนเมืองหลวงดินแดน ศิวิไลซ์ เมื่อมาเจอแบบนี้

หลวงพี่ก็เข่าอ่อนเหมือนกัน...

"ยูชอน...เอ็งทำใจดีๆพี่มาช่วยแล้ว..."

ยุนโฮกระโดดลงจากกระท่อม..พร้อมแจจุง...ส่วน จุนซู กับหลวงพี่ และชางมิน...

ยืนขาสั่นอยู่บนกระท่อม....

"แคว๊ปปปปปปปๆๆๆๆๆๆๆๆ"

แม่เฒ่าแล็ปลิ้นที่ยาวเกือบถึงคอ...แถมยังทำเล็บเฉวัดเฉวียนไปมา..อยู่หน้า แจจุงกับยุนโฮ

ยูชอน..ล้มลงด้วยอาการหน้ามืดเพราะหายใจไม่ออก...

ชางมินวิ่งลงมาช่วย..จุนซูเลยกระโดตามลงมา....

"พวกเอ็ง....รนมาหาที่ตายแท้ๆๆๆๆข้ากำลังจะมากินไก่...พอดี..ได้กินตับแทน..."

"ข้ามีพระ...." จุนซูควักหลวงพ่อคูณออกมาจากคอ...แล้วยกขึ้น

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"

แม่เฒ่าร้องเสียงหลง.....เอามือปิดหน้าปิดตา

"เออออดีว่ะจุนซู...มันกลัวหลวงพ่อคูณ...ยกเลย..ยกใส่มัน...."

ยุนโฮยิ้มออก...หลวงพี่เอง...ก็โล่งอก..

"ฉันว่าแล้ว..มันต้องกลัว"

ชางมินเองก็ดีใจสุดๆ.....

"เฮ๊ยยยรีบโยนพระใส่เลย..มันจะได้ร้อนตาย...."

"อื้อ...มึงเสร็จ...มึงเสร็จ..อิปอปหยิบ....ฮ่าๆๆๆๆเสร็จ"

ยูชอนเร่งจุนซู..ที่ตอนนี้เค๊ามั่นใจสีหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน

กลายเป็นคนกล้าหาญเพราะ..มีหลวงพ่อ..พระเครื่ององศักดฺศิทธิ์ที่ผีปอป..กลัวจนร้องกรี๊ดๆๆๆ

จุนซูหัวเราะร่าด้วยความกระหยิ่มใจ

" ฮือออออออรุ่นนี้แหละที่ข้าอยากได้....หามาตั้งนาน....รุ่นกูให้มึงรวยยยย"

ปอปหยิบ..เอามือตวัดสร้อยหลวงพ่อคูณรุ่นกูให้มึงรวยจากคอจุนซู...อย่างรวดเร็ว

"ง๊ากกกกกกก" จุนซูขาอ่อนฮวบ...พยายามจะก้าวหนี..แต่ก้าวไม่ออก

อาการเหมือนกันทุกคน....ผีอะไรมันจะร้ายขนาดหลวงพ่อคูณยังเอาไม่อยู่

"หลวงพี่...หลวงพี่...สวดคาถาสิขอรับ...สวดเลย"

แจจุงตะโกนบอกหลวงพี่ที่ยืนขาสั่นอยู่บนบ้าน...

"สวดอะไรล่ะโยม..."

หลวงพี่...เองก็ไม่รู้จะสวดบทไหนนน

"พวกเอ็งตายยยยย...หวานๆๆๆๆได้กินใส้กินตับ....."

"ฮืออออออ....กลัววววว....ใครก็ได้ช่วยด้วย"

จุนซูร้องเสียงหลง...

แถมตอนนี้...ปอปหยิบสุดหิวกระกาย...บีบคอ ยุนโฮ สุดแรง...

มือข้างหนึ่งก็บีบคอ ยูชอน..ส่วนเท้า..ก็เหยีบแจจุงเอาไว้...ปากกัดคอชางมิน..

ผมที่ยาว...เกี่ยวแขนจุนซูแน่น..พลัง..ยิ่งกว่า..ม้าแข่งสิบตัว..พวกเค๊าห้าคนสู้แรง

ปอปหยิบ..ไม่ได้เลย...

"เอ็งเป็นอาหารของข้าซะดีๆฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

เสียงหัวเราะดังลั่นไปทั่วทุ่งของปอปหยิบ..ไอ้หยิวหมาแสนรู้มันรีบวิ่งออกจากกระท่อมเพื่อไปตาม

ใครก็ได้ที่จะมาช่วยเหลือพี่ชายมันและเพื่อนๆ

**********

ทุกคนคิดว่า..ตัวเองคงกลายเป็นอาหารปอปแน่ๆแล้ว....อยู่ดีๆก็พากันเอาชีวิตมาทิ้งที่บ้านนกออก

หลวงงพี่รีบเดิน..แต่ขาสั่น..ก้าวผิดจนตกกระท่อม..ขาแพลง..จะช่วยลูกศิษย์ก็ไม่ได้..

ตอนนี้ทุกคนเหมือนจะหมดลมหายใจ.....

"มึงงงงง....มึงปล่อย...ไอ้ปากมีขี้แมงวันเดี๋ยวนี้นะ...อีปอป...มึงปล่อย..."

อิหวึ่งกับอิสัมปะลุยนั่นเอง...พวกมัน..ขี่ควายของชางมิน..ที่เล็มฟางอยู่

กลางทุ่งจนมาถึงกระท่อมของชางมิน...มันไม่ได้รูเอง..แต่ไอ้หยิว..หมาแสนรู้

ไปตามมันมา...

"มึงปล่อยยย...ก่อนที่กูจะเอา..ขี้ควายให้มึงกิน...อิหยิบ..."

สัมปะลุยโมโหสุดๆๆเพราะมันรักแจจุงมากเหลือเกิน..มันรีบมาแกะมือของ ปอปหยิบ

คิดดูว่า ฮีชอลกับชินฮงกี.สู้แรงสองคนนี้ไม่ได้...สู้กับอปหยิบ..เรื่องเล็ก

"มึงอย่าเสือกกกก...หมูกำลังจะหามอย่าเอาคานมาสอด..."

"ผัวะๆๆๆๆๆๆกรูบอกว่าปล่อยยย"

อิหวึ่งตบตบแรง...จนทำให้ทุกคนหลุดจากพันธนาการของปอปหยิบ...

กลายเป็นอิหวึ่งกับอิสัมปะลุย..ที่ต่อสู้กับปอปหยิบ..จนฝุ่นตลบทุ่ง...

"แน่จริง..อย่าหมาหมู่...มึงมาดวนกับกูตัวต่อตัว..."

ปอปหยิบ..ท้า

"พอดีพวกกูเป็นหมาหมู่....อิสัมปลุย...จัดการมัน"

"ใช่เอ็งอย่ามาคิดเรื่องคุณธรรมกับพวกข้า..ข้าไม่มีเว๊ย..ถุ๊ยยยย"

อิสัมปะลุยตาพร้อมถุยน้ำลายที่ไหลยืดๆของมัน

//////////////////////////////

หวึ่งกับสัมปะลุยช่วยกันกระทืบจน ปอปหยิบแทบจะจมดิน...

"ไอ้ปากห้อยยย..เอ็งไปเอาเชือกผูกควายมาให้ข้า"

อิหวึ่งสั่งยูชอน...เค๊ารีบวิ่งไปเอาเชือกผูกควายมาตามคำสั่งท่ามกลาง

อาการอึ้งกับการจัดการปอปของสองสาว....ยังกะดูการต่อสู้ของคนกล้า

วันนี้อิหวึ่งกับอิสัมปะลุยมันเท่จริงๆให้ฟ้าผ่าตายเถอะ

"มัดมัน....มัดแล้วเอาไปไล่ปอป...เอาไบข่อยถูให้มันปอปออกไปเลยยฮ่าๆๆๆๆ"

อิสัมปะลุย...หัวเราะได้ใจ....

ตอนนี้ปอปหยิบสิ้นฤทธิ์....

"ขอบใจพวกเอ็งสองคนจริงๆหวึ่ง...สัมปะลุยยย"

ยุนโฮพูดด้วยความซาบซึ้ง

"เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นแทนได้มั๊ย...แผล็บๆๆๆๆๆอย่าคิดมาก..ถ้าพวกเอ็งตายยข้าก็อดน่ะดิ""

อิหวึ่มองต่ำอีกแล้ว..ยุนโฮหนีบขาโดยอัตโนมัติ


"ขอบใจมาก..โยมหวึ่ง..โยมสัมปะลุย"

"ไม่เป็นไรจ้ะหลวงพี่...เพื่อไอ้หน้าขาว ไอ้ปากห้อยแล้วก็..ไอ้ปากมีขี้แมงวัน..

เอ็ง..ขาวไปทุกส่วน...จุนซู..แล้วก็เอ็ง...ตัวล่ำๆไอ้ชางมินนนนน"

"โป๊กกกกก....ทวงบุญคุณเลยนะมึง"

แจจุงเอามือ..ทุบหัวอิสัมปะลุยเต็มเหนี่ยว

"โอ๊ย...แค่นี้ก็ไม่ได้....."

สองสาวผิดหวังสุดๆๆๆๆ

"เอางี้...เอาไว้..ตอนงานวัด..ดีมั๊ย..วันนี้พวกข้าเหม็น..เอ็งดูดิ..ขี้ไคลเต็ม

ไว้พวกข้าหล่อๆพวกเอ็งไม่ผิดหวังแน่พวกข้าน่ะ..มันลูกไก่ในกำมือเอ็งสองคนอยู่แล้ว

นะๆๆๆๆวันหลังเถอะ..อีกอย่างวันนี้พวกข้าไม่ค่อยมีแรงเด๋วเองไม่สนุกข้าไม่รู้ด้วยนะ"

ยูชอนบอกมันด้วยคำพูดที่ทุกคนหายใจไม่ทั่วท้อง..จะไปให้ความหวังมัน

ดูสิปอปหยิบสิบแรงม้ายังสู้แรงมันสองคนไม่ได้..เกิดมันปล้ำขึ้นมา..ต้องไปเป็น

**ผัวน้อย**ของไอ้ฮีชอล..กับไอ้ฮงกีอีก..อะไรจะอัปปรีย์ขนาดนั้นไม่มีอีกแล้ว..

ยุนโฮและทุกคนรู้สึกคล้ายๆกัน

"เอ็งอย่าลืมแล้วกัน..ไอ้ปากห้อย...ข้าอยากได้เอ็ง...ดูดิ..เป้าเอ็ง...ฮืมๆๆๆๆๆ"

อิสัมปะลุยทำหน้าหื่นสุดดดตอนนี้ทุกคน..ตกอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นหนี้บุญคุณ

เลยจำยอม...ปิดปาก

"โฮกกกกกก....ข้าจะรอ....คำไหนคำนั้นนะเอ็งเป็นลูกผู้ชายพูดแล้ว

อย่ากลับคำ"

อิหวึ่งยิ้มหวานให้ยุนโฮแววตามีความหวังสุดๆๆๆ

////////////////////////////////////////////


/////////////////////////////////////////////////

ปอปหยิบ...ถูกมัด..ซะแน่น..เป็นปูทะเล...ทุกคนช่วยกันเอาปอปมามัดไว้ที่ต้นมะเดื่อ

หน้าบ้านชางมิน....จุนซูได้พระเครื่อง**รุ่นกูให้มึงรวย***ของหลวงพ่อคูณกลับมา

สงสัยว่าหลวงพ่อจะให้แต่รวยอย่างเดียว..ผีปอปมันยังอยากได้อยากรวย..

จนลืมกลัวววว...ในที่สุดชางมินก็พ้นข้อกล่าวหาเรื่องเป็นปอป..เพราะปอปตัวจริงคือยายหยิบ

ปรากฏตัวแถมถูกอิหวึ่งกับอิสัมปะลุยจัดการซะมอบกระแต

แจจุงบอกชางมินให้สะบายใจ..ว่าพ่อเค๊าเป็นผู้ใหญ่บ้าน..เดี๋ยวแก้ข่าวให้..

หลวงพี่ดงแฮก็จะช่วยยืนยันอีก...ว่าเค๊าไม่ได้เป็นปอป...

//////////////////

ยุนโฮตัดสินใจ..จะเอาชางมินไปอยู่ที่บ้านดงบังด้วย...เพราะจะได้เอายายเป๊ด..แม่ของชางมิน

ไปกินรำที่บ้านดงบัง..เพราะโรงสี..ของจุนซู..ก็มีรำเยอะ..ไม่เอารำที่โรงสี..ก็ไปรอรำ

กับซีวอนก็ได้..เพราะบ้านเค๊าเลี้ยงหมูเหมือนกัน....

////////////////////////////

"ขอบใจพี่มากพี่ยุนโฮ พี่ยูชอน พี่แจจุง...พี่จุนซู..หลวงพี่ขอรับ"

ชางมินกอดยุนโฮร้องให้...ต่อไปเค๊าจะมีข้าวให้แม่กินถึงจะไม่คอ่ยเข้าใจ

ที่หลวงพี่ดงแฮบอกว่า..แม่กินรำแล้วจะหายจากเป็นโรคก็ตาม...แต่เค๊าก็จะไป..

**หมู่บ้านดงบัง***ไปอยู่กับเหล่าพี่ชาย

ยุนโฮบอกว่าที่ทางบ้านเค๊าเยอะแยะไปช่วยกันทำมาหากินที่นั่น

ดีกว่ามาอยู่รอวันตายที่นี่

หนุ่มน้อยดีใจเหลือเกิน...

/////////////////////////////  



รถอีแต๋นที่ขับนำหน้ากองเกวียนของชางมิน..มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านดงบัง...

และมีสองคนสติไม่ดีขี่ควายตามมาด้วยเพราะเส้นทางผ่านหนองน้ำ

ที่สิงสถิตของพวกมัน...ทิ้งให้ปอปหยิบ..ติดแมะอยู่กับต้นมะเดื่อ..

ชีวิตของพวกเค๊าจะเป็นยังไง...อย่าลืมมาติดตาม..นะค่ะ...