TVXQ I was born to love Park Yuchun* and TVXQ .. โลกทั้งใบให้ ปาร์ค ยู ชอน

!! !!!My husband I love you !!!!

ฟิคสั้นๆ กับวันของความรัก**

ปี 2006 วันที 31 ธันวาคม ...ที่ประเทศไทย...

จริงๆในโลกใบนี้มันมีความลับนะ..ความลับที่ไม่มีใครรู้ไงล่ะ..เหมือนความลับของฉัน

กับคนที่ฉันรัก..เค๊าเป็นนักร้องชื่อดังวง ดงบังชินกิ..เรารักกันมาก..แต่ให้ตายเถอะ

แฟนฉันไม่มีเวลาแม้แต่จะนอน..ฉันกับเค๊าก็แทบไม่ได้เจอกัน...ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน

คือวันปีใหม่...ฉันไปทำงานตามปกติ..แต่ตอนเค๊าดาวไม่น่าเชือ..ฉันจะได้เจอเค๊า...

"มิกกี้...มิกกี้..." ฉันรีบวิ่งไปหาขณะที่กำลังนั่งล้อมรอบกองไฟในคืนที่อากาศหนาวเหน็บ

"แวมมี่..แกรอฉันนานมั๊ย..ยัยบ๊อง.." ยูชอนกอดฉันแน่น

"ฉันคิดว่าแกจะลืมฉันซะแล้ว...แกมันทุเรศ..ไปแต่ญี่ปุ่นอยู่ได้หัวแกไปทำอะไรมา

มันเกรียนแบบนี้น่ะ..ฉันเอามือจับหัวเค๊าสั้นมากๆ

" แค่นี้เราก็หล่อจะแย่แล้ว..ทำมะ...แกเห็นฉันหล่อขึ้นล่ะสิ.."

"จ้าพ่อคนหล่อ..."

"แกเปิดเพลงฉันบ้างมั๊ย...รึฟังแต่ รอ็บ โทมัส"

"เปิดสิ..ทำไมจะไม่เปิด..."

อยู่ดีๆตาปาร์คนั่งลง...

"แวมมี่...แกแต่งงานกับฉันนะ..."

"อะ...อะไรนะ....นี่แก...แกพูดเล่นรึ..แต่ง..แต่งดิ..ฉันอยากแต่งกับแก"

น้ำตาเล็ดออกมา

"...เฮ๊ยยย...จะไม่เล่นตัวบ้างรึ..เอาแบบพอเป็นพิธีบ้างก็ยังดีนะแก"

"ไม่....ไม่เล่น...ฉันรักแก...ฉันอยากเป็นเป็นเมียแกนี่นา..."

ฉันแบบว่าดีใจมากๆๆๆๆกระโดดกอดตาปาร์คเลยแหละ...

"พอๆๆๆหายใจไม่ออก...อย่ากอดแน่นเป็นหมีคูออล่าเลยนะแกเยี่ย.."

เวลาที่เราสองคนจะอยู่ด้วยกัน..มันก็มีแค่คืนนั้นคืนเดียว

คืนปีใหม่คืนวันที่พระจันทร์ดูกลมโตที่สุด...มันออกจะเป็นสีน้ำเงินด้วย

(ขอบคุณ หนังเรื่องผู้หญิงข้าใครอย่าแตะค่ะ สำหรับ คำพูดและเรื่องราวที่นำมาแปลง)

มิกกี้ไปยืมรถมอเตอร์ไซค์มาจากหลิวเต๋อหัว..ฉันซึ้งมากๆๆๆ

"ขึ้นมาสิแวม..มีหลวงพ่อที่วัดไหนยังไม่จำวัดบ้างเนี่ย"

"เฮ๊ยยย จำกันหมดแล้วนี่มัน หกทุ่มกว่าแล้วนะ.ฟิวส์นี้ต้องไปโบสถ์ไม่ใช่เหรอ"

"โทษที..ลืมๆๆๆ..โบสถ์ไหนดีอ่ะ..."

"ฉันคิดออกแล้ว..ขึ้นมาเร็ว..."

ฉันขึ้นไปซ้อนท้ายเค๊าผู้ชายที่ฉันรักที่สุดในโลกและเรากำลังจะแต่งงานกัน

ยูชอนขับรถเข้าไปในตัวเมือง...ร้านรวงต่างๆปิดหมด...เค๊าขับมอเตอร์ไซค์มาจอดที่

หน้าร้านเช่าชุดแต่งงาน....

"มิกกี้อย่าบอกนะว่าแก..แกจะทำแบบเฮียหลิว..เรื่องผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ.."

เค๊าไม่พูดแต่เดินดุ่ยๆไปเอาดุ้นฟืนที่อยู่แถวหน้าร้านมาให้ฉัน.

"แวมแก..ไปทุบที..ฉันมือเจ็บ..ทุบเอาชุดแต่งงาน..แกอยากได้ชุดไหนเลือกเรย

ของฉันชุดสูทสีขาว..ฉันชอบ"

"เฮ๊ยยย..เด๋วใครมาเจอฉันจะติดคุกก่อนได้แต่งงานกับแก"

"แกอย่าปอดแหกไปหน่อยเลยน่าแวม..แกเลือกเอา..อยากจะใส่ชุดแต่งงานสวย

รึว่าจะใส่กางเกงขาสั้นแบบที่แกใส่อยู่เนี่ยแต่งงานกับฉัน.."

ตาบ้าดุอีก

"เออ...ก็ได้...."

ฉันเดินไปทุบกระจกร้านแต่งงาน..เอาชุด...รีบดึงมาอย่างไว....ปาปเลยตู

ตาปาร์คพาฉันขับรถมาเรื่อยๆยังกะหลิวเต๋อหัว...ในผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ...

"ข้างหน้านั่น...โบสถ์นั่นแล้วกัน...สวยดี..ระยิบระยับ..."

"นั่นมันโบสถ์ไทย...แกจะบ้าเหรอ..."

"อ้อโทษที...งั๊น...ไปโบสถ์ฝรั่ง...ว่าแต่เราเปลี่ยนชุดกันเถอะ..ข้างทางนี่ล่ะ ฉันดูต้นทางให้

แกเปลี่ยนก่อนเร็วๆ"

"ได้ๆๆแกอย่าหันมานะ..."

ฉันเปลี่ยนชุดเจ้าสาวสีขาวที่ขโมยมาจากร้าน เช่าชุดแต่งงาน..เรียบร้อยแล้ว..

"เสร็จรึยัง.."

"เสร็จแล้ว..."

ตาปาร์คหันมา...ตาของเค๊าถลนเหมือนคนกลัวผี....

"แวม...แก....แก...สวยมากๆๆๆ..สวยจริงๆ "

"อย่ามาตลึง..แกรีบเปลี่ยนเถอะ...ฉันง่วง.."

"ฉันคิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกแกมาเป็นเจ้าสาว..."

เค๊าทั้งเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งชมฉันอยู่นั่นแหละ...ตาเบื๊อก....

.............................

....................................

............................

ตาปาร์คขับมอเตอร์ไซค์วนทั่วประเทศไทยจน น้ำมันหมด..แถว ดอยสุเทพ..เราเลยจำต้อง

ทำพิธีแต่งานกันเอง...โดยไม่มีใครเป็นพยาน..และไม่มีบาทหลวง...

"แวม...แกจะยอมเป็นภรรยาฉันมั๊ย..."

มิกกี้ถามขึ้นในขณะที่เรามีเพียงดวงดาวและพระจันทร์เท่านั้นที่เป็นพยาน

"ฉัน....ฉัน...ยอม..ยอมเลยแหละ..."

ฉันโผเข้ากอดผู้ชายที่นับจากวินาทีนี้ต่อไป..เค๊าคือ สามีของฉัน....

..................

....................

.......................

เพียง อยู่ในวงแขนคุณ อบอุ่นในหัวใจ
เพียง ได้เดินเคียงข้างคุณ ดั่งมีพรมละมุน
ทอดพาดวงใจ.... เราไปยังนภา ฟ้า ที่แสน ไกล
ที่ไม่มีใครเคยก้าวล้ำข้ามผ่านพ้น ไป
เก็บดวงดาว ที่ลอยเกลื่อนฟ้า
จับมาเรียงร้อย เป็นมาลัย คล้อง ใจ

ทอดพาดวงใจ เราไปยังนภา ฟ้า ที่แสน ไกล
ที่ไม่มีใครเคยก้าวล้ำข้ามผ่านพ้น ไป
เก็บดวงดาว ที่ลอยเกลื่อนฟ้า
จับมาเรียงร้อย เป็นมาลัย คล้อง ใจ คู่กัน

เพียง แค่ใจเรารักกัน บดบังความสำคัญ อื่นใด
เพียง แค่ใจเราสองใจ เข้าใจในรักจริง

แต่เรามีเพียง งานวิวาห์เดียวดายภายใต้แสง จันทร์
สุขสกาวดวงดาวแพรวพราวนับหมื่นร้อย พัน
ร่วมกันเป็น พยานแห่งรัก ที่ไม่มี พิธีใดจัก สำคัญ

แต่เรามีเพียง งานวิวาห์เดียวดายภายใต้แสง จันทร์
สุขสกาวดวงดาวแพรวพราวนับหมื่นร้อย พัน
ร่วมกันเป็น พยานแห่งรัก ที่ไม่มีพิธีใดจัก สำคัญ เหนือใจ

.............................................

............................................

มิกกี้กลับไปเกาหลีในวันรุ่งขึ้น..ส่วนฉันยังทำงานเหมือนที่เคยทำ...

คิดถึงก็คิดถึง..แต่ทำไงได้ฉันมีสามีเป็นคนของประชาชนแบบนั้นน่ะ...

ต้องทำใจ....

..................................................

.............................................

9 เดือนผ่านไป.....

"ยูชอนน้อย...ยูชอนน้อยของพ่อ...ได้ยินเสียงพ่อมั๊ยลูก...นี่พ่อเอง.. ดาวเหนือของพ่อ.."

น้ำตาของฉันไหลออกมาทุกทีที่ยูชอนโทรมา...ฉันเอาโทรศัพท์แนบที่ท้อง

ลูกของเราทั้งดิ้นทั้งถีบ..ทุกทีที่เค๊าได้ยินเสียงพ่อยูชอนบอกว่าให้เค๊าชื่อดาวเหนือ

เพราะเราสองคนชอบดาวเหนือ...

...ฉันเปิดเพลง ดงบังชินกิ..

ให้ลูกฟังทุกวัน...เค๊าเลยคุ้นกับเสียงของพ่อ...และเสียงของ บรรดา ลุงๆของเค๊า

"มิกกี้..อาทิตย์หน้าฉันจะคลอดแล้วนะ...ฉันอยากให้คุณมาอยู๋กับฉัน...อยากให้คุณ

เป็นคนตัดสายสะดือให้ลูก...."

"แวม..ฉันขอโทษ..ฉันอยากไปมาก...ฉันอยากจะไปอยู่กับแกทุกลมหายใจของฉัน

แต่แกก็รู้ฉันทำไม่ได้...ฉันขอโทษ..."

"ชั่งเถอะ...ฉัน..ฉันจะเข้มแข็งรอวันที่แกมาหาฉันกัลลูกที่ไทยนะ..."

"แกต้องรอฉันนะแวม..แกต้องรอฉัน....."

"ฉันรออยู่แล้ว...จะนานแค่ไหนก็จะรอ.."

"ขอโทษนะ..ขอโทษนะแวม..."

"นี่เลิกพูดอะไรเศร้าเถอะ..ดูสิ..ลูกดิ้นใหญ่เลย..ยูชอนน้อย..ยูชอนทักพ่อเหรอลูก"

"ฉันอยากเอามือลูบท้องแกจังเลยแวม..อยากนอนกอดแกกับลูก..."

"ซักวันเราต้องได้อยู่ด้วยกันฉันเชื่อพระเจ้าคงไม่ใจร้ายกับเรา"

"ขอบคุณมากแวมขอบคุณที่เป็นภรรยา..และเป็นแม่ให้กับลูกของฉัน

ผู้ชายที่ทำหน้าที่สามีได้บกพร่องแบบฉันฉันทำผิดกับแกและก็ลูก..ฉันขอโทษ"

"บอกว่าให้เลิกพูด..แกทำดีแล้วแกเป็นสามีที่ดีที่สุด...ดีที่สุด..ฉันภูมิใจ..

และยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก..ที่ฉันได้เป็นภรรยาของแก..และมีลูกให้กับแก.

.ฉันน่ะภูมิใจในตัวแกเข้าใจมั๊ย...ปาร์ค ยู ชอน สามีของฉัน..."

"ฉันรักแกนะแวม...รักมาก..."

..................................

..............................

............................................

วันที่ 14 กุมภาพนธ์ ปี 2009 เวลา 20.45 น. อิมแพ็คอารีน่าเมืองทองธานี....

คอนเสิร์ต ของ ดงบังชินกิที่รอมานาน..และเป็นวันที่ฉันได้พา ยูชอน น้อย มาที่นี่

ฉันเอาลูกฉันขี่คอเอาไว้..ตอนนี้ ยูชอน น้อย 2 ขวบ แล้ว.หน้าเค๊าเหมือนพ่อมาก

ลูกชายของเรา.....เค๊าจะได้เห็นหน้าพ่อจริงๆแล้วสินะ...

................................

" แม่...นั่นพ่อ..พ่อ ยูชอน...พ่อครับ...พ่อครับ..."

ดาวเหนืออยู่บนคอของฉัน...และครั้งแรกที่เค๊ษเจอหน้าพ่อจริงๆ

แบบที่ไมใช่ในเอ็มวีหรือคลิปต์ต่างๆฉันน่ะ

เปิดคลิปต์ ให้ลูกดูเปิดเอ็มวีทุกวัน..จนเค๊าจำหน้าพ่อของเค๊าได้

เค๊าเหมือนกันจริงทั้งหน้าตาท่าทาง...โดยเฉพาะ...ปากของเค๊า...

ยูชอนนน้อย..ตะโกนเรียกชื่อพ่อ...วันนี้มิกกี้สามีฉันแบบว่าเต็มที่จริงๆๆๆ

"พี่ๆ..ลูกพี่เอาลงมาได้มั๊ยมันบังพวกหนู..." เสียงน้องที่มาดูคอนในโซลเอแอลสะกิดฉัน

"พี่ขอนะค่ะน้อง...คือว่าลูกพี่ตัวเล็กแค่นี้...ถ้าเอาลงเค๊าจะเห็นอะไรค่ะ"

"โหยย...มีลูกแล้วยังจะคลั่งนักร้องอีก...บ้าเอ๊ยยย"

เด็กหญิงวัยรุ่นค้อน

"ไม่สงสารลูกบ้าง...พาลูกมาดูคอน..อะไรก็ไม่รู้"

เด็กรุ่นน้องอีกคนว่าฉัน..ชั่งเถอะฉันทนได้...

..............................

วันนี้ ลูกชายของเรา ชูป้ายที่ฉันทำมาเพื่อบอกให้เค๊ารู้..**ดาวเหนือ**

..........ฉันเฝ้ารอ..ยูชอนน้อย...ก็ยังตะโกน เรียกชื่อพ่อตลอดเวลา...

นั่นดงบังชินกิ...กำลัง จะมาตรงนี้แล้ว....กล้องทีวี...จับมาที่เราสองแม่ลูก...

ฉันเห็นตัวเองกับลูกอยู่บนจอโปรเจ็คเตอร์ขนาดยักษ์....

"อย่านะ...ยูชอน...อย่าร้องให้...อย่าร้อง...นี่ฉันเอง...ฉันกับลูกของเรา

มาให้กำลังใจคุณ...คุณอย่าให้ใครรู้...ถ้าพวกคนที่ชื่นชอบคุณรู้...เค๊าจะไม่ชอบ

อย่านะ....ฉันแค่อยากพาลูกมาให้เจอคุณอย่าทำแบบที่เคยพูดนะ..ฉันไม่ต้องการ

อย่านะยูชอน...."

เพลงที่ร้องมาถึงท่อนที่ มิกกี้ต้องร้อง...เค๊าหยุด....น้ำตาไหลออกมา...

"วันนี้คือวนแห่งความรักวันที่ทุกๆคนอยากได้ของขวญและผมเองเห็น

ของขวัญวันวาเลนไทน์ของผมแล้ว...กับสิ่งที่ผมกำลังอยากจะบอกพวกคุณ.

.พวกคุณที่รักเรา...ดงบังชินกิ..พวกคุณที่รักผมผมขอโทษ...ผม...อยากบอกว่า..

ผมดีใจมากวันนี้..ที่คนที่ผมรัก..คนที่เป็นเหมือนหัวใจของผมอยู่ที่นี่ถึงสองคน

..ของขวัญที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตของผม."

แจจุง ยุนโฮ เซีย และชางมิน...ทุกคนน่ะรูเรื่องของเรา..ในตอนที่ฉันคลอด..

น้ำตาของฉันมันไหลเอ่อหูอื้อไปหมด...

"พ่อ....พ่อ...พ่อ ยูชอน..." ดาวเหนือยังตะโกนชื่อพ่อ...

ในมือก็ชูป้าย..**ดาวเหนือ**

................

.........................................

"ลูกชายผม...และภรรยาผมครับ...เธอกับลูกอยู่ที่นี่...."

เสร็จเสียงพูดประโยคนี้ของเค๊าทำเอาทั้งฮอลล์เงียบกริบ...

กาด..ของดงบังชินกิทีอยู่ในคอนเสิร์ต...ช่วยกันดันคนที่กำลังยืนเบียดฉันกับลูก

ให้ออกห่างๆพอที่จะให้ฉันเดินได้...

ยูชอนเดินมาที่...ข้างเวที...เค๊าดึงเอาตัวยูชอนนน้อยไปจากคอของฉัน...

"ผมขอโทษ...ขอโทษที่ไม่ได้บอกทุกคนว่าผมแต่งงานแล้ว...และมีลูกแล้ว..."

................เสียงฮือฮาของแฟนๆบวกอาการชอ็กยังดังอย่างต่อเนื่อง...

บางคนร้องให้...บางคนซุบซิบ...บางคนไม่อยากจะเชื่อว่าคือเรื่องจริง...

..................

.......................................

"พ่อ..พ่อยูชอน..." ดาวเหนือ..กอดยูชอน..ร้องจ้า...

"ลูกพ่อ...พ่อขอโทษที่ไม่ได้มาอยู่กับลูก..พ่อขอโทษ....พ่อรักลูก...นี่คือ

ดาวเหนือครับ ลูกชายของผม..น่ารักมั๊ยครับ "

ยูชอนอุ้ม ดาวเหนือ แล้ว ยกขึ้น..สปอตไลท์ส่องมาที่เค๊า

.........................

ฉันได้แต่ร้องให้.....สายตาที่จ้องมาที่ฉัน....ทุกคนจ้องและชอ๊ค

กล้องยังจับที่ฉันเรา...

"เธอคือ..ภรรยาผมครับ...ปาร์ค แวมมี่...ภรรยาผม..."

เสียงฮือฮาดังขึ้นอีก...ดาวเหนือตอนนี้..เล่นไมค์ของพ่อแล้ว....

ลุงแจจจุงกับลุงยุนโฮ..มากอดรับขวัญกันใหญ่...พ่อทูนหัวจุนซู และอาชางมิน

ก็ยิ้มทั้งน้ำตา.....ด้วยความตื้นตันใจ....

ฉันยกมือไหว้...ยกมือไหว้ทุกคน..ขอโทษนะทุกคน..ขอโทษ...

...............

"อย่าโกรธเรา...อย่าเกลียดเธอนะครับผมขอร้อง...ถ้ารักผม...ก็ขอให้รักเธอด้วยนะครับ

ผมไม่รู้ว่านับจากวันนี้ไปพวกคุณจะยังรักผมมั๊ย...แต่ผมน่ะ..ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ผมเป็นลูกผู้ชาย..ผมต้องบอกครับ...ได้โปรดเข้าใจผมด้วย"

ยูชอน...โค้งหัวลง...แทบไม่น่าเชื่อ...ทุกคนที่อยู่ในฮอลลล์ ปรบมือดังกึกก้อง...

คนที่นั่งทุกคนยืนขึ้นปรบมือกันหมด...นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั๊ย...

.ยูชอนเดินมา ดึงมืฉันขึ้นไปบนเวทีน้องๆที่หงุดหงิด

เพราะดาวเหนือ ลูกชายของเราบัง..ก็ช่วยกันดันฉันขึ้นไปบนเวที...แถมยิ้ให้ฉันอีก

"สู้ๆๆๆนะพี่ ปาร์ค แวมมี่ .." น้องคนนึงตะโกนเสียงดัง

"ใช่..รีบๆขึ้นไปหาพี่ยูชอนเลยพี่.."

อีกคนก็ยิ้มให้ฉัน...ทุกคนที่ยืนใกล้ๆฉัน..ดูจะมีแต่คนที่แสดงความยินดี..

..........................

....................................................

" ยูชอน..." มิกกี้เข้ามากอดฉัน...ดาวเหนือด้วย....

มิกกี้เอามือประคองหน้าฉัน...สองปีแล้ว...สองปีที่เราไม่ได้เจอกัน...

เราสามคนพ่อ แม่ลูก...กอดกันด้วยความคิดถึง..ยูชอนทั้งกอดทั้งหอม ดาวเหนือ..

............................

.........

เสียงปรบมือดังไม่หยุด...เหมือนหยาดน้ำตาของเราในตอนนี้...หยาดน้ำตาของที่ไหลมา

ด้วยความดีใจ.....

"ปาร์ค ยู ชอน....ปาร์ค ยูชอนสู้ๆๆ...." เสียงคนที่ในฮอลล์ตะโกนเรียกชื่อยูชอน

"ปาร์ค แวมมี่ ปาร์ค แวมมี่....ปาร์ค แวมมี่สู้ๆๆ"

มีตะโกนชื่อฉันด้วย..เราสามคนโค้งหัวขอบคุณ.ไปทุกทิศของฮอลใหญ่....


.......................

..............................................

ตอนที่มีโซโล่..ยูชอนต้องเล่นเปียโนแล้วร้องเพลง..เค๊าให้ดาวเหนือลูกของเรานั่งบนตัก..

แล้วก็เล่นไปร้องไป..มันเป็นภาพที่..สวยงามที่สุดในชีวิตของฉัน...

....ฉันรักคุณเหลือเกิน ยูชอน...รักคุณ ที่สุดในโลก....

I was born to love you
With every single beat of my heart
Yes, I was born to take care of you, ha
Every single day...
Alright, hey hey

I was born to love you
With every single beat of my heart
Yes, I was born to take care of you
Every single day of my life

You are the one for me
I am the man for you
You we're made for me
You're my ecstasy
If I was given every opportunity
I'd kill for your love

So take a chance with me
Let me romance with you
I'm caught in a dream
And my dream's come true
So hard to believe
This is happening to me
An amazing feeling
Comin' through -

I was born to love you
With every single beat of my heart
Yes, I was born to take care of you, honey
Every single day of my life

I wanna love you
I love every little thing about you
I wanna love you, love you, love you
Born - to love you
Born - to love you
Yes I was born to love you
Born - to love you
Born - to love you
Every single day - day of my life
Woh

An amazing feeling
Comin' through

I was born to love you
With every single beat of my heart
Yeah, I was born to take care of you
Every single day of my life
Yeah I was born to love you
Every single day of my life

Go, woh, I love you babe, hey
Born to love you
Yes, I was born to love you hey
I wanna love you, love you, love you
I wanna love you
Yeah yeah
Ha ha ha ha ha it's magic
What ha ha ha
I get so lonely, lonely, lonely, lonely, yeah
I want to love you
It's magic
Love you, love you
Yeah, give it to me

.............................

...........................................

ขอบคุณความรักที่ยิ่งใหญ่..ของทุกคนที่มีให้กับสามีของฉัน...ปาร์ค ยู ชอน...

ฉันตื้นตันใจที่สุด...มันบอกไม่ถูก...ต่อไป...เราสามคนคงไม่ต้องหลบๆซ่อนๆอีก...

ฉันภูมิใจในตัว เค๊ามาก.ถึงเราสองคนจะแตกต่างจากสามีภรรยาคู่อื่น

แต่ฉันเชื่อว่าความรักที่ฉันกับยูชอนมีต่อกันมัน

...ไม่น้อยไปกว่าสามีภรรยาคู่ไหนโนโลกนี้..

..วันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น..เราไม่รู้...รู้แต่ตอนนี้...ยูชอนน้อย

กำลัง...เต้นอยู่บนเวทีคอนเสริท กับพ่อ และลุง รวมถึง อาของเค๊า อย่างสนุกสนาน..

ฉันเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก...ไม่ได้โชคดีที่มีแฟนเป็นนักร้องดัง...แต่ฉันโชคดี

ที่มีแฟนเป็นคนดี...เป็นลูกผู้ชายมีความรับผิดชอบ...ต่อครอบครัว..และคนรอบข้าง...

ไม่ว่าจะเป็นชาตินี้...หรือชาติไหน...ฉันน่ะ..ยังอยากจะเกิดมา เพื่อ ที่จะเป็นคนรักเค๊า

เป็นคนที่ได้รักผู้ชายคนนี้...ฉันพอใจแล้ว....ฉันไม่อยากได้อะไรนอกจาก..ได้รักเค๊า

ได้รัก..ไปจนกว่าวันที่ฉันจะหมดลมหายใจ....ปาร์ค ยู ชอน ฉัน รักคุณ....