Part 2 มุ่งสู่หนองกุดก้อม
posted on 26 Aug 2009 17:19 by mickypark-tvxqPart 2 มุ่งสู่หนองกุดก้อม
ทุ่งหญ้าเขียวขจีที่กำลังพัดไหวๆอยู่สองวข้างทาง ฝูง วัวควาย
ที่กำลังเล็มหญ้า อยู่ใกล้ๆ กองฟาง อากาศ แจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง
ทำให้สามหนุ่ม ที่กำลัง ออกเดินทาง พร้อม อุปกรณ์หาปลา อารมณ์ดี
กันสุดๆ ยูชอน อดไม่ได้ ที่จะร้องเพลง โปรด
"
บ้านน๊อก บ้านนอก ! สู่ คัมแบ๊ค country Lo society กินแต่วิสกี้ขาว แกล้มเมล็ด
ถั่วลิสงฟังหมอลำ ล๊าว ลาว ไม่เหมือนคนลาดพร้าว บ้านน๊อก บ้านนอก ! ชนบ๊ท
ชนบท ไร้เทคโนโลยี บ่มี ไลท์ แอนด์ ซาวด์ เหมือน อาร์ซีเอ Bangkok"
ยูชอนร้องสุดเสียงทั้งร้องทั้งเต้น
"ยูชอนเนี่ยมันมีแววนักร้องนะ ยุน ฉันว่าน้องแกเนี่ย สมัคพระเอกหมอลำได้เลยนะ"
แจจุงพูดขึ้นอย่างชื่นชม
"เฮ้ยยยย หมอลำไก่กาล่ะสิไม่ว่า พอเอาเข้าจริงมันก็ไม่กล้า"
ยุนโฮพูดพลางถอนหายใจ ส่วนน้องชายตัวดี ก็ร้องต่อ
"เอ็งก็....ไปว่ามัน "
" ว่าแต่เอ็งห่อข้าวเผื่อข้ามั้ยว่ะ" ยุนโฮ เอื้อมมือไปจับ ย่ามของแจจุง
"ห่อดิ.....หือออออเอ็งนี่ติดนิสัยไอ้จุนซูรึไง มาทำขี้เหนียว "
แจจุงนึกถึงจุนซู ลูกชายเศรษฐีคิมขี้เหนียวขึ้นมา จุนซูเป็นเพื่อนสนิทของ
ยูชอน เรียกว่า สนิทกันจน พ่อแม่ห่วง ว่ามันสองคน จะไม่มีเมีย
จะได้กันเอง
"เอ้อ......พึ่งนึกขึ้นได้ ....เอ็งเตือนน้องเอ็งด้วย ข้าเป็นห่วง"
"เรื่องอะไร ไอ้ยูชอน มันไปมีเรื่องกับใครอีก "
ยุนโฮตาถลนออกมา
"ก็ไอ้ ฮงกี กะไอ้ฮีชอลไง สองพี่น้องลูกชายกำนันปุ่น "
"ไอ้ยูชอน นะไอ้ยูชอน ขยันหาตีนให้พี่มีนจริงๆ"
" บ้านน๊อก บ้านนอก ขอ come back ลาดพร้าว รถแล่นเข้าหลักสี่ อย่างงี้ค่อยพอ
ใจจอดรถแวะ ร้านลาบ แล้ว (แหน)มองขวา(แหน)มองซ้าย เอาตำลาวเด้ออ้าย
ใส่กับปลาร้าหนำเด้อ (สองต้น)หัวก็มาจากบ้าน กลับไปเยี่ยม mother อยู่ที่ภาค
อีสาน ...บ้านน๊อก บ้านนอก "
ยูชอนยังฮัมเพลงสบายใจ เค้าเดินนำหน้าพี่ช่ายทั้งสอง ในใจคิดถึงแต่
หนองน้ำและปลาตัวใหญ่ๆเท่านั้น
เสียงรถอีแต๋นคันเดียวประจำหมู่บ้าน วิ่งผ่านมานมาพอดี
แค่เห็นไกลๆก็รู้แล้วว่าคนขับเป็นใคร
" เหม็นสาบพวกคนจนเว้ยยยยยย " ฮีชอลตะโกนเสียงดัง พลางจอด
รถอีแต๋น
"ไอ้พวก ขี้เหร่ประจำหมู่บ้าน มึงจะไปไหนกันว่ะ" ฮงกี น้องชายตัวอ้วนของฮีชอล ตะโกนขึ้นอีก
ยูชอน ฉุนขาด เพราะเค้ารู้อยู่แก่ใจ ว่าในหมู่บ้านดงบัง นั้น เค้าหล่อที่สุด
เพราะฉะนั้นเรื่องที่ ฮงกี พูด มันไม่ใช่ความจริง
"มึงจะทำไม ไอ้ฮงกี " ยูชอนตะโกนกลับไป
"ยูชอน" ยุนโฮเอ่ยปรามน้องชาย
"พี่ยุนดูมันสิ มันด่าเราเห็นๆ อย่ามาห้าม วันนี้ขอตืบคนกวนตีนซักที"
"ก็เอ็งเป็นแบบนี้ หัดยับยั้งชั่งใจซะบ้าง ไม่เห็นแก่พี่ก็เห็นแก่แม่"
"เอ็งอย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือเลย ยูชอน "
แจจุงเตือนด้วยความหวังดี แต่ในใจลึกๆของเค้า ก็อยากจะตืบสองพี่น้องให้จมดินเช่นเดียวกัน
"แหมๆๆๆๆปากดีนักนะมึง มึง ไอ้ยูชอนปากห้อย ไอ้ยุนโฮหน้าแหลมปากมีขี้แมงวัน มึง ไอ้แจจุง หน้าขาวลิงกัง พวกมึงสามคนจำไว้
กูเกลียดมึง " ฮีชอลตะโกนด่ามาอีก
"ไอ้พวกเสนียดประจำหมู่บ้าน จนไม่พอ ดันขี้เหร่อีก พวกมึงคือ จุดอ่อนของบ้านดงบัง"
ฮงกี ตะโกนด่าช่วยพี่ชาย
"โอ้ยยยย ไม่ไหวแล้ว คันตีนๆๆๆๆๆๆๆ" ยูชอน กำลังลังจะวิ่งขึ้นไปตืบ
สองพี่น้องบน รถอีแต๋น แต่พวกมันก็ กระชากตัว ขับรถออกไปซะก่อน
"แบร่ๆๆๆๆ ไอ้ปากห้อยยยยย ไอ้ หน้าแหลม ไอ้หน้าวอกลิงกัง "
เสียงตะโกนด่า แว่วมาตามสยลมอีก
"แค้นใจว่ะ มาด่ากันอยู่ได้" แจจุงฉุนขาด
"นั่นสิพี่แจ เจอคราวหน้า พี่ยุนก็ห้ามไม่ได้ คอยดู"
"ไปเหอะๆ อย่าไปสนใจเลย" ยุนโฮ ดึงน้องกับเพื่อน ให้เดินต่อ
"เอ็งนี่มันดีจริงๆนะยุน นี่ถ้าข้าเป็นผู้หญิง ข้าจีบเอ็งแล้วเนี่ย "
แจจุงทำตาหวาน
"บ้า.....ฟ้าจะผ่า ไปๆๆๆๆๆ"
"แหม.....เขินอ่ะจิ....พี่ยุน ฮ่าๆๆๆๆๆ"
"บ้า ใครเขิน เดี๋ยวเหอะๆ เอ็งจะโดนไม่ใช่น้อย"
"เออ ....ยูชอน เห็นเค้าลือว่าเอ็งซื้อบ๊อกเซอร์ใหม่เหรอ"
แจจุงพูดขึ้นบ้างเพราะ เค้าเองไม่ได้มีกางเกงในใส่เหมือนชายหนุ่มคนอื่นๆในบ้านดงบัง
"ใช่พี่....เออพี่แจ เดี๋ยวตัวเก่าของฉันฉันจะเอามาให้พี่แจนะจ้ะ ขาดข้างหน้านิดหน่อย เดี๋ยวฉันทำการ ปะฉุนเสร็จแล้ว ฉันจะเอามาให้พี่นะจ้ะ"
"แหม......ใจดีนักนะมึง พี่มึงก็ไม่มีนะ ตั้งแต่เกิดมา มี กางเกงในตัวเดียว ปะหน้าปะหลัง ไม่สงสาร"
"ยุนก็....ข้าก็อยากสัมผัสอารมณ์ของคนมีกางเกงในเหมือนกันนะเว้ย
ข้าขอเถอะ ....ยี่ห้อแอ๊ปเปิ้ลด้วย ข้าอยากจะใส่ว่ะ ถึงจะเป็นมือสองก็ตามที"
แจจุงทำหน้าละห้อย จน ยุนโฮออดสงสารไม่ได้
"ข้าพูดเล่น....เอ็งเอาไปใส่เถอะ ข้าสงสารเอ็ง เป็นใส้เลื่อนทั้งปีทั้งชาติ"
"รู้ลึกจริงๆเพื่อนกู" แจจุงรำพึงเบาๆ ในใจก็ซาบซึ้ง ความีน้ำใจ
ของ เพื่อนรัก ทั้งสอง
................................................................
..................................................................
สามหนุ่ม เดินมาจนถึงบริเวณของ นาเศรษฐีคิม ซึ่งแน่นอนว่า
ลูกชายคนเดียว ของเศรษฐีคิม กำลัง เลี้ยงควาย อยู่ตรงนั้นด้วย
อิด่อน เป็นควายเผือก ที่จุนซูรักมาก ควายตัวเมีย ผิวของมันสีขาวอมชมพู
"ด่อนเอ้ย....เดี๋ยวพี่หาปูก่อนเว้ย ตอนเย็นจะได้เอาไปลาบกิน จริงๆ
พี่ก็อยากจะทอดนะ ....แต่....อย่าเลย มันเปลืองน้ำมันพืช ต้มเอา ก็สุกเหมือนกันเอ็งว่ามั้ย"
จุนซู ลูบหลังอิด่อนควายสาว อย่างเอ็นดู
(พี่จุนซูจ๋า ด่อนรักพี่จุนซูที่สุดเลยจ้ะ)
ด่อนมัน หลงรักเจ้านายตัวเอง มาเป็นเวลานาน จนลืมไปว่าตัวเองเป็นสัตว์
"ไอ้จุนซูๆ" เสียง แหบๆที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำเอาจุนซู ยิ้มจนตาปิด
เค้ารีบวิ่งไปกอดเพื่อนรัก ที่ไม่ได้เจอกันหลายวันอย่างดีใจ
"ยูชอน....ข้าคิดถึงเอ็งจริงๆ ไปไงมาไงว่ะ นี่เอ็งจะไปไหนกัน"
"พวกพี่จะไปวิดปลาที่หนองกุดก้อมชายเขาโน่น เอ็งจะไปด้วยกันมั้ย"
ยุนโฮ ชวน
"หนองกุดก้อม!!!" จุนซูอุธานออกมาด้วยความตกใจ
"ทำไมเหรอ จุนซู" ยูชอนอดแปลกใจไม่ได้
"นั่นสิ หนองกุดก้อม แล้วมันเป็นอะไร ทำหน้ายังกะเห็นผี"
แจจุงหมั่นใส้ จุนซูแต่ไหนแต่ไร ในความขี้เหนียวของเค้า
"พี่.....พวกพี่ไม่กลัวคนบ้าเหรอ อิหวึ่งกับอิสำปะลุย "
จุนซูพูดถึงคนบ้า หื่นกามสองคน ที่คอยปล้นสวาท เด็กเลี้ยงควายแถวนั้น
ด้วยความสยอง
"กลัวทำไมว่ะ " ยุนโฮงงๆ
"ก็มันจะปล้ำไงพี่"
"โอ้ยยยย ไอ้จุนซูเอ้ย ถ้ามึงกลัว มึงก็งมหอย ขุดปูนา อยู่แถวนี้เถอะ
เสียเวลาชวนจริงๆ" แจจุง ส่ายหัว
" ไปด้วยกันจุนซู เดี๋ยวข้าจะปกป้องเอ็งถ้ามันจะปล้ำเอ็ง" ยูชอน แตะไหล่เพื่อนรักเบาๆ
"กะได้ๆๆๆ งั้นฉันไปด้วยนะพี่"
"งั้นรีบเดินกันเร็วๆ แดดยิ่งร้อนๆอยู่เดี๋ยวจะสาย"
"จ้าพี่ยุน" สองหนุ่มรับปากพร้อมกันแล้วรีบจ้ำเอ้านำหน้าพี่ชาย ตรงสู่หนองกุดก้อม
"ยุน....ข้าบอกตรงๆข้ารำคาญไอ้จุนซู...อะไรของมันเนี่ย"
"แจเอ้ย...เอ็งอย่าไปสนใจมันเลย "
"ข้าเบื่อพ่อมันด้วย ขี้เหนียวจริงๆ รวยก็รวย มีงานวัดที บริจาค สิบยี่สิบบบาท"
"เอาน่าเงินใครใครก็หวง"
"เอ็งนี่มันดีจริงๆนะยุน....ประเสริฐจริงจิ๊ง"
"ประชดๆ.....ประชดอีก"
............................................