The Village หมู่บ้านดงบังฟิคอินดี้ทุนต่ำ Part 1
posted on 26 Aug 2009 17:24 by mickypark-tvxq
The Village หมู่บ้านดงบังฟิคอินดี้ทุนต่ำ
Part 1
คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ เดิมๆ เลยนำมารีเมคใหม่ดาราจะขนมาให้เพียบ
ขอกำลังใจจากพี่น้องแคส เอลป์ และพรี ด้วยนะจ้ะ
เรื่องราวของชายหนุ่ม ห้าคน ที่เกิดขึ้นที่หมู่บ้านอันไกลโพ้น..ห่างไกลความเจริญ
มาติดตามความรัก..ความผูกพันธ์..การต่อสู้..ท่ามกลางธรรมชาติ..ที่โหดร้ายกับ
พวกเค๊ารอยยิ้มเสียงหัวเราะ..หยาดน้ำตา..มีครบ..และจะเกิดขึ้นที่นี่..
ดารานำแสดง
ยูโน ยุนโฮ
ปาร์ค ยู ชอน
คิม แจจุง
เซีย จุนซู
ชิม ชางมิน
ชอย ซีวอน
ชินดง
ลี ทึก
ดองแฮ
น้องชองยุน
วง FTIsland
//////////////////////////////////////////
"จากปากช่องมาเจ้าลืมสัญญารักเราเมื่อสายัญ
ก่อนเคยรักใจภักไม่เปลี่ยนผันทำไร่ใกล้กัน
จนตะวันตกดินเจ้าอยู่แห่งไหน..ถึงไม่ได้ยิน
พี่ถวิลรักสิ้นดินฟ้า..จากน้องสามปีอยู่วงดนตรี
หาเงินมาหมั้นขวัญตา"
ณ หมู่บ้านที่ห่างไกลความเจริญหมู่บ้านที่ชื่อดงบัง ที่นี่ไม่มีไฟฟ้าไม่มีน้ำประปา
ถ้าคุณจะเดินทางไปที่นี่..คุณ ต้อง นั่งรถ ต่อเรือวิ่งเปรี้ยว ปั่นจักรยาน ว่ายน้ำข้ามเขา
กว่าจะไปถึงได้..เพราะมันไกลมาก..ทรุกันดารและแห้งแล้ง..รัฐบาลไม่มีใครมาเหลียวแล
ผู้แทนจะมาหาก็อิตอนหาเสียงเท่านั้น..นอกเหนือจากนั้น..ทำมาหากินกันตามมีตามเกิด
/////////////////////////
ลมหนาวมี่พัดวู่ๆๆๆๆอยู่นอกกระท่อมที่เก่าจวนเจียนจะพังแหล่มิพังแหล่ของครอบ
ครัว**หวังกระแทกกลาง**ทำให้ชายหนุ่มรูปหล่อลูกชายเจ้าของกระท่อมถึงกับ
ตัวสั่นงั่กๆด้วยความหนาว..เค๊าพยายามดึงผ้าห่ม..มาจากน้องชายที่นอนอยู่ข้างๆ
แต่ไม่เป็นผลสำเร็จ..เพราะเจ้าน้องชายมันทำการยึดครองเอาไว้ซะแน่น..จะไป
นอนใกล้ๆกับแม่ก็กลัวโดนถีบออกมานอกมุ้ง
"อู๊ๆๆๆๆหนาวจริงวุ๊ย..หนาวพ่อหนาวแม่มันอะไรนักหนาว่ะเนี่ย..จะตายอยู่แล้วยังกะอยู่แถวโซล.."
เค๊าพูดพลางกัดฟันเพื่อให้ความหนาวเย็นมันคลายลงเป็นพี่จะให้แย่งผ้าห่มน้องเค๊าคงทำไม่ได้คงต้องทนหนาวกว่าจะถึงตอนเช้าและจนกว่าหน้าหนาวจะผ่านพ้นไป
/////////////////////////////////
" ไอ้ยูชอน..ตื่นซะที..จะนอนกินบ้านกินเมืองอะไรของแกว่ะ..ไปช่วยพี่ยุนโฮเค๊าไถไร่ด้วย..ขี้เกียจสันหลังยาวจริงๆไอ้ลูกคนนี้จะทำยังไงกะมันดี"
เสียงแม่ตะโกนโวกเวกอยู่หน้ากระท่อม..แต่ยู ชอน หาได้สนใจไม่เค๊ายังนอนโก่งก้นสะบายอารมณ์
"ไอ้ยูชอน..ถ้าเอ็งยังไม่ตื่น..เอ็งเจอด้ามไม้คานข้าแน่ๆไอ้ลูกเปรต.."
แม่ยังยืนเท้าสะเอวเรียกลูกชายสุดหล่อคนเล็กอย่างเหนื่อยใจ
"ได้ยินแล้วแม่..จะอะไรหนักนา.มันหนาวออกหยั่งงี้..ฉันน่ะตื่นตั้งนานแล้ว"
ยูชอนงัวเงียเดินออกมาหน้ากระท่อมพร้อมด้วยผ้าผวยลายพรางที่ทหารชายแดน
เอามาบริจากให้เมื่อปีที่แล้ว
"ตื่นแล้วก็ไปช่วยพี่เค๊าบ้างสิ..ตืนๆเอ็งตื่นตอนไหนของเอ็งทำไมแม่ไม่เห็น"
"ฉันตื่นตอนตีห้าแม่..ตื่นมาฉี่.แล้วฉันก็ไปนอนต่อ.."
"เอ็งพูดแบบนี้เอ็งกวนแม่ใช่มั๊ย..วอนถูกด้ามไม้คานแต่เช้า.."
"โอ๊ย.พูดอะไรทำอะไรมันก็ไม่ดีหรอก..ไม่ถูกหูถูกตาแม่เหมือนพี่ยุนฉันล่ะเบื่อ.นี่ฉันเป็นลูกแม่รึเปล่าเนี่ย"
ยูชอนเดินลงมาจากกระท่อมด้วยใบหน้าที่งอนแม่สุดๆจากนั้นเค๊าก็ไปวักน้ำล้างหน้าเอาใบข่อยมาสีฟันเบาๆ..
"เออข้ามันไม่ใช่แม่เอ็งหรอก..เอ็งมันเกิดมาจากกระบอกไม้ไผ่"
แม่พูดพลางจัดอาหารลงในกระเชอ..เพื่อจะหาบไปให้ลูกชายคนโตที่ไปไถไร่เพื่อที่จะเอาข้าวโพดปลุกลงไป..ลูกชายคนโตขยันขันแข็ง..ส่วนลูกชายคนเล็ก..ไม่เอาอ่าว..ดีแต่แต่งตัวกับจีบสาว
"แม่.ขอตังหน่อยดิ..จะไปซื้อบอ๊กเซอร์"
ยูชอนพูดแล้วแบมือด้วยความเคยชิน
"พอแกะขี้ตาได้ก็ขอเงินเลยนะเอ็ง..บอ๊กเซอร์บอ๊กโง่อะไรของเอ็งมันเท่าไหร่"
"ร้อยเก้าๆแม่..วันนี้ตลาดนัดมันมาขายฉันเล็งเอาไว้ตั้งก่าอาทิตย์ที่แล้ว"
"โหย....ซื้อข้าวได้กินกันไปเป็นอาทิตย์..อะไรของเองมันจะแพงขนาดนั้น"
แม่ตาโตด้วยความประหลาดใจหล่อนไม่รู้ว่าบอ๊กเซอร์คืออะไร
"นี่ถูกแล้วนะแม่"
"เออแล้ว..มันเอามาทำอะไรได้บ้าง.มันเป็นพวกอาหารรึเปล่า"
"แม่ก็..เชยจริง..อาหารอะไรของแม่ล่ะ..กางเกงแม่.กางเกงแบบนักมวย"
"แล้วจะใส่ไปทำไม.."
"เค๊ากำลังฮิตแม่..เด๋วนี้วัยรุ่นเค๊าไม่ใส่กางเกงในแล้วมันเชยเค๊าใส่บอ๊กเซอร์กัน"
ยูชอนพูดพลางเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันเก่าและคันเก่งของเค๊า..พูดไปส่องกระจกไป
"ไอ้บ้า..กางเกงในเอ็งมีตั้งสองตัวแล้ว..ยี่ห้อแอ๊ปเปิ้ลอย่างดีเอ็งจะเอาอะไรอีก"
"แม่ก็..ใส่แล้วมันรัด..ไม่อยากใส่หรอก..ใส่ไปแล้วไม่เจริญเติบโต"
ยูชอนเอามือลูปเป้าไปด้วย..มันยิ่งทำให้แม่หม่นใส้ขึ้นไปอีก
"หืยๆๆๆไม่เจริญเติบโต..ข้าไม่ให้โว๊ย..อยากได้เอ็งไปหารับจ้างเอา..ตั้งร้อยเก้าๆ"
แม่พูดแล้วรีบหาบข้าวไปให้ลูกชายสุดที่บรักคนโต..ปล่อยให้ลูกชายคนเล็กนั่งงอน
ตุ๊บป่องๆยู่บนรรถมอเตอร์ไซค์นเก่า
"ฮือๆๆๆๆๆๆใจร้าย..แม่ใจร้าย..รักแต่พี่ยุน..ให้เค๊าใส่แต่เกงในแอ๊ปเปิ้ล..ตูดก็ขาดแม่นะแม่..โอ๊ย...อยากมีบอ๊กเซอร์โว๊ย"
เค๊าตะโกนด้วยเสียงอันสุดดัง..จนหมูหมากาไก่..ที่อยู่ใกล้ๆมัน.วิ่งกระเจิดกระเจิง
////////////////////////////////
ที่ไร่ข้าวโพดเชิงเขา..ยุนโฮ..ชายหนุ่มแสนขยันประจำหมู่บ้านกำลังตั้งหน้าตั้งตาไถไร่ข้าวโพด
ท้องก็ร้องจอ๊กๆๆๆด้วยความหิว..ไถไปด้วยมองทางไปด้วย..เมื่อไหร่แม่กับน้องจะเอาข้าวมาส่ง
"เฮ๊ย..ยุนโฮ..ยุนโฮ " เสียงคุ้นๆ
"แจจุง..ไอ้เพื่อนรัก..ไปไงมาไงมาหาข้าแต่เช้า.."
คิมแจจุง.ลูกชายผู้ใหญ่บ้านเพื่อนสนิทของค๊านั่นเอง
"มาชวนเว๊ย..แกๆๆฉันไปเจอหนองน้..ขนาดกำลังพอเหมาะ..ยังไม่ใครเคยกร้ำกรายฉันว่าปลาต้องเยอะๆแน่แก.."
"จริงเหรอว่ะ..แจ..อยู่ตรงไหน"
ยุนโฮรีบกระโดดลงมาจากรถไถทันที..จับปลาเป็นสิ่งที่เค๊าชอบที่สุด
"ชายเขาด้านนุ๊นโว๊ย..เอ็งเอ๊ย..ถ้าเราสองคนช่วยกันวิด..ไม่ถึงครึ่งวันได้ปลากันเป็นกระชังแน่.."
"เอ็งอย่ามาพูดให้ข้าอยากสิวะแจ.พูดแบบนี้ข้าไถไร่ต่อไม่ได้แล้วเนี่ย"
"ไถให้เสร็จเถอะไปพรุ่งนี้ยังทัน..ยังไม่มีใครมาชิงวิดหรอก..ปลาช่อนปลาหมอ..
ปลาหลด..ปลากระทิง.งปลาตะเพียน.แค่คิดก็.วู๊ๆๆๆ"
"แจจุง.นายว่ามันจะมีปลาไหลมั๊ยว่ะ..อยากกินผัดเผ็ดน่ะ"
"มีดิ..ปูเปอ..มีหมดแหละ..ทำเลหนองน่ะ..มันใช่ๆๆๆเลยเพื่อนมีทุกอย่างแหละ"
"ดีๆข้าชอบ..ตอนกลับ..จากวิดปลา..ข้าว่าจะแวะเอาไปให้..ไอ้ซีวอนมันซะหน่อย"
เค๊าพูดถึงเพื่อนสนิทอีกคน
"เออ..เอาไปปันๆมันก็ดี..ไอ้นี่มัน..จนจริงๆคนไรไม่รู้..ตั้งก่าเกิดมา
ฉันไม่เคยมีเพื่อนจนแบบมันเลย.รองเท้ายังไม่มีจะใส่"
"นั่นดิ..สงสารมัน..เห็นว่าปีที่แล้ว..ไร่พริกแม่มันน่ะ.น้ำท่วม..เสียหมดเลย"
"น่าเศร้าใจ..เออแล้วก็เตรียมตัวล่ะ..เพื่อน"
ชอยซีวอย เป็น เพื่อนในกลุ่มที่ยากจนที่สุด.เค๊าจนมากแม้แต่รองเท้าก็ไม่มีจะใส่
พูดถึง ซีวอนเมื่อไหร่ ..แจงกับ..ยุนโฮ..จะน้ำตาไหลทุกที
"ข้าอยากจับปลาตะเพียนน่ะ.น้องข้าชอบกิน.."
ยุนโฮรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่แจจุงจะเศร้ายุนโฮรักน้องชายคนเดียวของเค๊ามาก..อะไรก็เสียสละเพื่อน้องได้เสมอ
"เออพูดถึงน้องเอ็ง..บอกมันด้วย..อย่าซ่าส์มาก..มันน่ะไปมีเรื่องกะพวก
ไอ้ลีทึก.กะไอ้ชินดง..ลูกชายกำลันปุ่นเมื่อวาน.ฉันฝากแกเตือนมันด้วย"
"แกว่าอะไรนะแจ.มันไปมีเรื่องกับใครอีก.."
ยุนโฮตัวร้อนวูบเมื่อรู้เรื่องน้องชายสุดที่รัก
"แค่บอกมันว่าอย่าซ่าส์..ลูกกำนนันน่ะเอ็ง..เป็นไรมาฉันช่วยมันไม่ได้นะ..
อีกอย่าง.ไอ้ลีทึกน่ะ..มันเหม็นหน้าเอ็งอยู่ด้วยไม่ใช่รึ..ปีที่แล้วแกแข่ง
วิ่งควายชนะมัน..มันยิ่งเหม็นๆหน้าเอ็งอยู่"
"เออๆๆขอบใจเพื่อน..ขอบใจที่มาเตือน..ยูชอนเอ๊ย..ทำไมต้องทำให้พี่เป็นห่วงแบบนี้วะ"
"ไปล่ะ.เพื่อนพรุ่งนี้..ตอนสิบโมงเจอกันที่หนองน้ำ..เด๋วมีหมาคาบไปกินซะก่อน..
เอ็งเตรียมขุถังด้วยล่ะ..อ้อ..ห่อข้าวด้วย..สวิง..แล้วก็แห.."
"เฮ๊ย.ตกลง..ข้าเตรียมทุกอย่างเลยเหรอ..แล้วเอ็งล่ะ"
"ข้าก็เตรียมตัวไง..ตัวกะหัวใจ..อิๆๆๆไปล่ะเพื่อน..."
คิมแจจุงลูกชายหน้าสวย..ของผู้ใหญ่บ้าน..เค๊าเป็นเพื่อนสนิทของยุนโฮ
หลังจากเรียนจบป.หกแล้วก็ไม่ได้เข้าไปเรียนในตัวเมืองเพราะมันไกลมาก..จึงได้
แต่ไปเรียนหนังสือกับหลวงตาที่วัด..พร้อมกับยุนโฮแทน..ความฝันของค๊าคือโต
เป็นผู้ใหญ่ในวันข้างหน้า..เค๊าอยากนำไฟฟ้านำน้ำประปา
สร้างโรงเรียนและนำพาหมู่บ้านดงบังให้เจริญรุ่งเรืองและมีคนรู้จักต่อไป....หมู่บ้านดงบังที่เค๊ารัก
Part 1
คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ เดิมๆ เลยนำมารีเมคใหม่ดาราจะขนมาให้เพียบ
ขอกำลังใจจากพี่น้องแคส เอลป์ และพรี ด้วยนะจ้ะ
เรื่องราวของชายหนุ่ม ห้าคน ที่เกิดขึ้นที่หมู่บ้านอันไกลโพ้น..ห่างไกลความเจริญ
มาติดตามความรัก..ความผูกพันธ์..การต่อสู้..ท่ามกลางธรรมชาติ..ที่โหดร้ายกับ
พวกเค๊ารอยยิ้มเสียงหัวเราะ..หยาดน้ำตา..มีครบ..และจะเกิดขึ้นที่นี่..
ดารานำแสดง
ยูโน ยุนโฮ
ปาร์ค ยู ชอน
คิม แจจุง
เซีย จุนซู
ชิม ชางมิน
ชอย ซีวอน
ชินดง
ลี ทึก
ดองแฮ
น้องชองยุน
วง FTIsland
//////////////////////////////////////////
"จากปากช่องมาเจ้าลืมสัญญารักเราเมื่อสายัญ
ก่อนเคยรักใจภักไม่เปลี่ยนผันทำไร่ใกล้กัน
จนตะวันตกดินเจ้าอยู่แห่งไหน..ถึงไม่ได้ยิน
พี่ถวิลรักสิ้นดินฟ้า..จากน้องสามปีอยู่วงดนตรี
หาเงินมาหมั้นขวัญตา"
ณ หมู่บ้านที่ห่างไกลความเจริญหมู่บ้านที่ชื่อดงบัง ที่นี่ไม่มีไฟฟ้าไม่มีน้ำประปา
ถ้าคุณจะเดินทางไปที่นี่..คุณ ต้อง นั่งรถ ต่อเรือวิ่งเปรี้ยว ปั่นจักรยาน ว่ายน้ำข้ามเขา
กว่าจะไปถึงได้..เพราะมันไกลมาก..ทรุกันดารและแห้งแล้ง..รัฐบาลไม่มีใครมาเหลียวแล
ผู้แทนจะมาหาก็อิตอนหาเสียงเท่านั้น..นอกเหนือจากนั้น..ทำมาหากินกันตามมีตามเกิด
/////////////////////////
ลมหนาวมี่พัดวู่ๆๆๆๆอยู่นอกกระท่อมที่เก่าจวนเจียนจะพังแหล่มิพังแหล่ของครอบ
ครัว**หวังกระแทกกลาง**ทำให้ชายหนุ่มรูปหล่อลูกชายเจ้าของกระท่อมถึงกับ
ตัวสั่นงั่กๆด้วยความหนาว..เค๊าพยายามดึงผ้าห่ม..มาจากน้องชายที่นอนอยู่ข้างๆ
แต่ไม่เป็นผลสำเร็จ..เพราะเจ้าน้องชายมันทำการยึดครองเอาไว้ซะแน่น..จะไป
นอนใกล้ๆกับแม่ก็กลัวโดนถีบออกมานอกมุ้ง
"อู๊ๆๆๆๆหนาวจริงวุ๊ย..หนาวพ่อหนาวแม่มันอะไรนักหนาว่ะเนี่ย..จะตายอยู่แล้วยังกะอยู่แถวโซล.."
เค๊าพูดพลางกัดฟันเพื่อให้ความหนาวเย็นมันคลายลงเป็นพี่จะให้แย่งผ้าห่มน้องเค๊าคงทำไม่ได้คงต้องทนหนาวกว่าจะถึงตอนเช้าและจนกว่าหน้าหนาวจะผ่านพ้นไป
/////////////////////////////////
" ไอ้ยูชอน..ตื่นซะที..จะนอนกินบ้านกินเมืองอะไรของแกว่ะ..ไปช่วยพี่ยุนโฮเค๊าไถไร่ด้วย..ขี้เกียจสันหลังยาวจริงๆไอ้ลูกคนนี้จะทำยังไงกะมันดี"
เสียงแม่ตะโกนโวกเวกอยู่หน้ากระท่อม..แต่ยู ชอน หาได้สนใจไม่เค๊ายังนอนโก่งก้นสะบายอารมณ์
"ไอ้ยูชอน..ถ้าเอ็งยังไม่ตื่น..เอ็งเจอด้ามไม้คานข้าแน่ๆไอ้ลูกเปรต.."
แม่ยังยืนเท้าสะเอวเรียกลูกชายสุดหล่อคนเล็กอย่างเหนื่อยใจ
"ได้ยินแล้วแม่..จะอะไรหนักนา.มันหนาวออกหยั่งงี้..ฉันน่ะตื่นตั้งนานแล้ว"
ยูชอนงัวเงียเดินออกมาหน้ากระท่อมพร้อมด้วยผ้าผวยลายพรางที่ทหารชายแดน
เอามาบริจากให้เมื่อปีที่แล้ว
"ตื่นแล้วก็ไปช่วยพี่เค๊าบ้างสิ..ตืนๆเอ็งตื่นตอนไหนของเอ็งทำไมแม่ไม่เห็น"
"ฉันตื่นตอนตีห้าแม่..ตื่นมาฉี่.แล้วฉันก็ไปนอนต่อ.."
"เอ็งพูดแบบนี้เอ็งกวนแม่ใช่มั๊ย..วอนถูกด้ามไม้คานแต่เช้า.."
"โอ๊ย.พูดอะไรทำอะไรมันก็ไม่ดีหรอก..ไม่ถูกหูถูกตาแม่เหมือนพี่ยุนฉันล่ะเบื่อ.นี่ฉันเป็นลูกแม่รึเปล่าเนี่ย"
ยูชอนเดินลงมาจากกระท่อมด้วยใบหน้าที่งอนแม่สุดๆจากนั้นเค๊าก็ไปวักน้ำล้างหน้าเอาใบข่อยมาสีฟันเบาๆ..
"เออข้ามันไม่ใช่แม่เอ็งหรอก..เอ็งมันเกิดมาจากกระบอกไม้ไผ่"
แม่พูดพลางจัดอาหารลงในกระเชอ..เพื่อจะหาบไปให้ลูกชายคนโตที่ไปไถไร่เพื่อที่จะเอาข้าวโพดปลุกลงไป..ลูกชายคนโตขยันขันแข็ง..ส่วนลูกชายคนเล็ก..ไม่เอาอ่าว..ดีแต่แต่งตัวกับจีบสาว
"แม่.ขอตังหน่อยดิ..จะไปซื้อบอ๊กเซอร์"
ยูชอนพูดแล้วแบมือด้วยความเคยชิน
"พอแกะขี้ตาได้ก็ขอเงินเลยนะเอ็ง..บอ๊กเซอร์บอ๊กโง่อะไรของเอ็งมันเท่าไหร่"
"ร้อยเก้าๆแม่..วันนี้ตลาดนัดมันมาขายฉันเล็งเอาไว้ตั้งก่าอาทิตย์ที่แล้ว"
"โหย....ซื้อข้าวได้กินกันไปเป็นอาทิตย์..อะไรของเองมันจะแพงขนาดนั้น"
แม่ตาโตด้วยความประหลาดใจหล่อนไม่รู้ว่าบอ๊กเซอร์คืออะไร
"นี่ถูกแล้วนะแม่"
"เออแล้ว..มันเอามาทำอะไรได้บ้าง.มันเป็นพวกอาหารรึเปล่า"
"แม่ก็..เชยจริง..อาหารอะไรของแม่ล่ะ..กางเกงแม่.กางเกงแบบนักมวย"
"แล้วจะใส่ไปทำไม.."
"เค๊ากำลังฮิตแม่..เด๋วนี้วัยรุ่นเค๊าไม่ใส่กางเกงในแล้วมันเชยเค๊าใส่บอ๊กเซอร์กัน"
ยูชอนพูดพลางเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันเก่าและคันเก่งของเค๊า..พูดไปส่องกระจกไป
"ไอ้บ้า..กางเกงในเอ็งมีตั้งสองตัวแล้ว..ยี่ห้อแอ๊ปเปิ้ลอย่างดีเอ็งจะเอาอะไรอีก"
"แม่ก็..ใส่แล้วมันรัด..ไม่อยากใส่หรอก..ใส่ไปแล้วไม่เจริญเติบโต"
ยูชอนเอามือลูปเป้าไปด้วย..มันยิ่งทำให้แม่หม่นใส้ขึ้นไปอีก
"หืยๆๆๆไม่เจริญเติบโต..ข้าไม่ให้โว๊ย..อยากได้เอ็งไปหารับจ้างเอา..ตั้งร้อยเก้าๆ"
แม่พูดแล้วรีบหาบข้าวไปให้ลูกชายสุดที่บรักคนโต..ปล่อยให้ลูกชายคนเล็กนั่งงอน
ตุ๊บป่องๆยู่บนรรถมอเตอร์ไซค์นเก่า
"ฮือๆๆๆๆๆๆใจร้าย..แม่ใจร้าย..รักแต่พี่ยุน..ให้เค๊าใส่แต่เกงในแอ๊ปเปิ้ล..ตูดก็ขาดแม่นะแม่..โอ๊ย...อยากมีบอ๊กเซอร์โว๊ย"
เค๊าตะโกนด้วยเสียงอันสุดดัง..จนหมูหมากาไก่..ที่อยู่ใกล้ๆมัน.วิ่งกระเจิดกระเจิง
////////////////////////////////
ที่ไร่ข้าวโพดเชิงเขา..ยุนโฮ..ชายหนุ่มแสนขยันประจำหมู่บ้านกำลังตั้งหน้าตั้งตาไถไร่ข้าวโพด
ท้องก็ร้องจอ๊กๆๆๆด้วยความหิว..ไถไปด้วยมองทางไปด้วย..เมื่อไหร่แม่กับน้องจะเอาข้าวมาส่ง
"เฮ๊ย..ยุนโฮ..ยุนโฮ " เสียงคุ้นๆ
"แจจุง..ไอ้เพื่อนรัก..ไปไงมาไงมาหาข้าแต่เช้า.."
คิมแจจุง.ลูกชายผู้ใหญ่บ้านเพื่อนสนิทของค๊านั่นเอง
"มาชวนเว๊ย..แกๆๆฉันไปเจอหนองน้..ขนาดกำลังพอเหมาะ..ยังไม่ใครเคยกร้ำกรายฉันว่าปลาต้องเยอะๆแน่แก.."
"จริงเหรอว่ะ..แจ..อยู่ตรงไหน"
ยุนโฮรีบกระโดดลงมาจากรถไถทันที..จับปลาเป็นสิ่งที่เค๊าชอบที่สุด
"ชายเขาด้านนุ๊นโว๊ย..เอ็งเอ๊ย..ถ้าเราสองคนช่วยกันวิด..ไม่ถึงครึ่งวันได้ปลากันเป็นกระชังแน่.."
"เอ็งอย่ามาพูดให้ข้าอยากสิวะแจ.พูดแบบนี้ข้าไถไร่ต่อไม่ได้แล้วเนี่ย"
"ไถให้เสร็จเถอะไปพรุ่งนี้ยังทัน..ยังไม่มีใครมาชิงวิดหรอก..ปลาช่อนปลาหมอ..
ปลาหลด..ปลากระทิง.งปลาตะเพียน.แค่คิดก็.วู๊ๆๆๆ"
"แจจุง.นายว่ามันจะมีปลาไหลมั๊ยว่ะ..อยากกินผัดเผ็ดน่ะ"
"มีดิ..ปูเปอ..มีหมดแหละ..ทำเลหนองน่ะ..มันใช่ๆๆๆเลยเพื่อนมีทุกอย่างแหละ"
"ดีๆข้าชอบ..ตอนกลับ..จากวิดปลา..ข้าว่าจะแวะเอาไปให้..ไอ้ซีวอนมันซะหน่อย"
เค๊าพูดถึงเพื่อนสนิทอีกคน
"เออ..เอาไปปันๆมันก็ดี..ไอ้นี่มัน..จนจริงๆคนไรไม่รู้..ตั้งก่าเกิดมา
ฉันไม่เคยมีเพื่อนจนแบบมันเลย.รองเท้ายังไม่มีจะใส่"
"นั่นดิ..สงสารมัน..เห็นว่าปีที่แล้ว..ไร่พริกแม่มันน่ะ.น้ำท่วม..เสียหมดเลย"
"น่าเศร้าใจ..เออแล้วก็เตรียมตัวล่ะ..เพื่อน"
ชอยซีวอย เป็น เพื่อนในกลุ่มที่ยากจนที่สุด.เค๊าจนมากแม้แต่รองเท้าก็ไม่มีจะใส่
พูดถึง ซีวอนเมื่อไหร่ ..แจงกับ..ยุนโฮ..จะน้ำตาไหลทุกที
"ข้าอยากจับปลาตะเพียนน่ะ.น้องข้าชอบกิน.."
ยุนโฮรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่แจจุงจะเศร้ายุนโฮรักน้องชายคนเดียวของเค๊ามาก..อะไรก็เสียสละเพื่อน้องได้เสมอ
"เออพูดถึงน้องเอ็ง..บอกมันด้วย..อย่าซ่าส์มาก..มันน่ะไปมีเรื่องกะพวก
ไอ้ลีทึก.กะไอ้ชินดง..ลูกชายกำลันปุ่นเมื่อวาน.ฉันฝากแกเตือนมันด้วย"
"แกว่าอะไรนะแจ.มันไปมีเรื่องกับใครอีก.."
ยุนโฮตัวร้อนวูบเมื่อรู้เรื่องน้องชายสุดที่รัก
"แค่บอกมันว่าอย่าซ่าส์..ลูกกำนนันน่ะเอ็ง..เป็นไรมาฉันช่วยมันไม่ได้นะ..
อีกอย่าง.ไอ้ลีทึกน่ะ..มันเหม็นหน้าเอ็งอยู่ด้วยไม่ใช่รึ..ปีที่แล้วแกแข่ง
วิ่งควายชนะมัน..มันยิ่งเหม็นๆหน้าเอ็งอยู่"
"เออๆๆขอบใจเพื่อน..ขอบใจที่มาเตือน..ยูชอนเอ๊ย..ทำไมต้องทำให้พี่เป็นห่วงแบบนี้วะ"
"ไปล่ะ.เพื่อนพรุ่งนี้..ตอนสิบโมงเจอกันที่หนองน้ำ..เด๋วมีหมาคาบไปกินซะก่อน..
เอ็งเตรียมขุถังด้วยล่ะ..อ้อ..ห่อข้าวด้วย..สวิง..แล้วก็แห.."
"เฮ๊ย.ตกลง..ข้าเตรียมทุกอย่างเลยเหรอ..แล้วเอ็งล่ะ"
"ข้าก็เตรียมตัวไง..ตัวกะหัวใจ..อิๆๆๆไปล่ะเพื่อน..."
คิมแจจุงลูกชายหน้าสวย..ของผู้ใหญ่บ้าน..เค๊าเป็นเพื่อนสนิทของยุนโฮ
หลังจากเรียนจบป.หกแล้วก็ไม่ได้เข้าไปเรียนในตัวเมืองเพราะมันไกลมาก..จึงได้
แต่ไปเรียนหนังสือกับหลวงตาที่วัด..พร้อมกับยุนโฮแทน..ความฝันของค๊าคือโต
เป็นผู้ใหญ่ในวันข้างหน้า..เค๊าอยากนำไฟฟ้านำน้ำประปา
สร้างโรงเรียนและนำพาหมู่บ้านดงบังให้เจริญรุ่งเรืองและมีคนรู้จักต่อไป....หมู่บ้านดงบังที่เค๊ารัก
edit @ 26 Aug 2009 17:35:43 by ++**คุณนายปาร์ค**++โลกทั้งใบให้ **ปาร์ค ยู ชอน **
#1 By mint♥ on 2009-08-26 21:32