The Village หมู่บ้านดงบัง Part 4
posted on 26 Aug 2009 17:15 by mickypark-tvxqชิม ชางมิน จากบ้าน นกออก ปะทะ หวึ่งและสำปะลุย
สี่หนุ่ม มุ่งหน้า สู่หนองกุดก้อม หนองน้ำ ที่คนเล่าลือว่าปลาชุกชุม
แถมยังไม่เคยมีใครมากร้ำกราย แจจุงได้แต่ฝันถึงปลาตะเพียนตัวโตๆ
จะได้เอาไปนึ่งให้พ่อผู้ใหญ่กิน นอกจากพ่อผู้ใหญ่แล้ว ยังมี ฟักแฟง
น้องสาว คนเดียวของแจจุง ที่เค้าหวงนักหนาอีกด้วย
"ยูชอน...ข้าบอกว่าข้าไม่เป็นไรเอ็งเลิกหน้างอได้แล้วนะ"
จุนซูเป็นห่วงคู่หูที่ตอนนี้ แค้นใจหนุ่มน้อยจากบ้านโดนเอาว์ (หมู่บ้านนนี้มีจริงๆนะค่ะ)
ที่มาติว่าจุนซูเตี้ย
"วันนี้ทำไมข้าเจอแต่คนปากเสียๆว่ะ "
"เอาน่ายูชอน เอ็งก็ ปกป้องไอ้จุนซูมันมากจนมันมีอะไรก็หลบอยู่แต่ข้างหลังเอ็งน่ะ ใครมาแตะนิดแตะหน่อยก็ไม่ได้"
แจจุงแขวะเข้าให้
"นั่นสิ เอ็งสองคนระวังฟ้าจะผ่าหัวกะบาลซักวัน"
ยุนโฮ ว่าเอาบ้าง
"พี่ยุนแหมทีพี่กะพี่แจล่ะก็...น้อยซะเมื่อไหร่"
"เดี๋ยวเหอะ ข้าเพื่อนเล่นเอ็งเหรอไอ้ยูชอน เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยว"
"ฮ่าๆๆๆๆพี่แจจุง เค้าล้อเล่นแค่เนี๊ยะโมโหไปได้...แทงใจดำอ่ะจิ"
ยูชอนยังไม่วายมาล้อ แจจุงกะยุนโฮ ส่วนจุนซู ทำหน้าพะอืดพอม เพราะสายตา แจจุง ที่ บอกเค้าประมาณว่า ระวังตัวไว้อีกคน
"เฮ้ยยย...อะไรว่ะนั่นในพุ่มไม้นั่น"
ยุนโฮ เห็นพุ่มต้นเล็บแมว มันเคลื่อนไหว เหมือนจะมีอะไรอยู่ในนั้น
"ยูชอน..ข้ากลัว" จุนซู หน้าซีดขึ้นมาทันที
แจจุงกับยุนโฮ ปรี่เข้าไปใกล้ๆพุ่มไม้
"ชะ....ช่วยด้วย...ช่วยด้วย จ้า "
ทั้งสี่ตาค้าง เมื่อ เห็น งูเหลือม ตัวมหึมา กำลัง รัด ชายหนุ่ม ที่ตอนนี้
หน้าเขียวตัวเขียว แถมมันยังพยายาม จะเอาหาง แยง เข้าไปในก้น
ของเค้าด้วย
"งูพ่อ งูแม่อะไรว่ะเนี่ย ใหญ่ฉิบหายเลย"
ยุนโฮ ตั้งแต่เกิดมาเค้าไม่เคยเห็นงูเหลือม ตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อน
"ยุน....ส่งมีดมา ข้าจะจัดการมันเอง ขืนช้า ไอ้หนุ่ม นี่ มันตายแน่"
แจจุง ดึงมีด ตาแวว (มีดที่โค้งเหมือนกับเคียว) ไปจากยุนโฮ
"พี่แจระวังนะพี่ " ยูชอนก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้
"ไปช่วยกัน ยูชอน จุนซู เร็วเข้า " ยุนโฮบอกน้องๆ ให้เข้ามาช่วย กันจับงูยักษ์
ออกจากตัวเด็กหนุ่ม ตอนนี้ เค้าเริ่มจะหายใจไม่ออกแล้ว
แจจุง เอามีดปาดหางของมัน มันคลายตัวออกจากเด็กหนุ่มทันที
แถมขดตัวเป็นวงกลม ดิ้นทุรนทุราย
"เป็นยังไงบ้างน้องชาย "
ยุนโฮเข้าไปอุ้มร่างที่ไร้สติ มาไว้ใต้ต้นหว้า
"จุนซูกะยูชอน เอ็งสองคน ไปเอาน้ำมาเร็ว"
"จ้าพี่"
"มันจะตายมั้ยว่ะแจ " ยุนโฮสีหน้ากังวล
"ไม่หรอก แค่สลบน่ะ มันมาจากไหนว่ะ ถึงมาถูกงูรัดอยู่แถววนี้ "
"นั่นสิ " ยุนโฮเขย่าตัวเด็กหนุ่มไปด้วย "น้องชาย น้องชาย"
"น้ำมาแล้วจ้า น้ำมาแล้ว" จุนซูกับยูชอน เอาผ้าขาวม้าชุบน้ำ แล้ว
เช็ดหน้าให้กับ เด็กหนุ่ม
เค้าค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ
"นี่ฉันยังไม่ตายใช่มั้ยจ้ะ" เสียงรวยริน เอ่ยออกมาเบาๆ
"ยังหรอก แต่ถ้าพวกข้ามาไม่ทันเอ็งคงไปอยู่ในท้องไอ้เหลือมแล้ว"
ยุนโฮ พยุงเด็กหนุ่มขึ้นนนั่ง
"ไปไงมาไงถึงมาถูกงูรัดอยู่ที่นี่" แจจุงถาม
"พวกพี่ช่วยชีวิตฉันไว้เหรอจ้ะ ขอบคุณจริงๆจ้ะ " เค้าพูดพลางก้มลงกราบ
"โอ้ย ไม่ต้องถึงขนาดนี้ก็ได้น้องชาย ทุกคน รีบดันตัวเค้าลุกขึ้น
"ฉันเป็นหนี้บุญคุณของพวกพี่ทุกคนจริงๆจ้ะ "
"แล้วเอ็ง มาจากไหน " จุนซูถามอีก
"ฉันมาจาก บ้าน นกออกจ้ะ อยู่เชิงเขาฝั่งโน้นฉันชื่อ ชางมินจ้ะ มาเลี้ยงควาย"
"พวกพี่มาจาก บ้านดงบัง พี่ชื่อ ยุน โฮ และนั่นพี่แจจุง "
"พี่ชื่อจุนซูจ้า แล้วเนี่ย เสี่ยวของพี่เอง ยูชอน"
"ขอบคุณพี่ๆทุกคนจริงๆนะจ้ะ ที่ช่วยฉันน่ะ "
"เล็กน้อยน่าน้องชาย" แจจุง รู้สึกเอ็นดู ชางมินขึ้นมาทันที อยากได้เป็นนน้องเขยซะงั้น
เพราะเด็กหนุ่มคนนี้ หน้าตาคมคาย หล่อเหลาเหลือเกิน
"เที่ยงวันแล้ว พวกเรากินข้าวกันเถอะ กินเสร็จแล้ว ค่อยลงวิดปลากัน"
ยุนโฮบอกทุกคน เพราะว่า ด้านหน้าของพวกเค้าในตอนนี้คือ หนองน้ำที่ขอดแห้งเต็มที เรียกว่า วิดน้ำ นิดเดียวก็เห็นตัวปลาแล้ว
"ยูชอน....ข้าไม่ได้ห่อข้าวมา.." จุนซูกระซิบเพื่อนรัก
"แหมไอ้จุนซู..มึงนี่....เหนียวตลอดจริงๆเลยนะ "
แจจุงได้ยินเลยแขวะเข้ามให้
"ไม่เป็นไร จุนซู ข้า ห่อเขียดปิ้ง แจ่วบอง และก็แกงหน่อไม้มาด้วย
เผื่อเอ็ง"
"เอาเหอะรีบๆกิน ชางมิน กินข้าวด้วยกันน้องชาย จะได้มีแรง"
"ขอบคุณจ้าพี่ยุนโฮ....ฉันห่อ อึ่งย่างมาจ้ะ"
ชางมินแกะห่อข้าวที่เค้าเอา ห่อไว้กับผ้าขาวม้าที่คาดเอวอยู่ออก
"ดีเลยจ้ะชางมินพี่ชายอยากกินอึ่งย่างพอดี" จุนซูน้ำลายไหลออกมา
" เบื่อคนขี้เหนียววุ้ย" แจจุงยังบ่นขมุบขมิบตาอ ในใจก็ตำหนิจุนซู คนอะไร
ขี้เหนียวได้ใจจริงๆ
..........
.....................
ขณะที่หนุ่มๆกำลังเปิบข้าวกันอย่างแซ่บเต็มพิกัด
"พลึ่ก ผั่กๆๆๆๆๆๆ"
ลูกหว้า ก็ร่วงกรูลงมาเป็นห่าฝน จน หนุ่มต้องแหงนขึ้นไปมอง
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด" จุนซูกรี๊ดออกมาสุดเสียง
ข้างบนต้นหว้า เป็น ผู้หญิงสองคน คนนึงใส่เสื้อคอกระเช้าสีเขียว
ผ้าถุงเก่าๆ อีกคน ผ้าถุงเก่าจนขาดวิ่น เสื้อ คอกระเช้าสีบานเย็น
แถมหน้าตายัง ทาลิบสติ๊ก เลอะเทอะ ผมเผ้า เป็นสังกะตัง
ยืนขย่มกิ่งหว้าอยู๋เหยงๆ
"ผี ผีชัดๆ" จุนซู กับชางมิน รีบวิ่ง ไปขึ้นควายของชางมิน ที่เล็มหญ้าอยู่
ใกล้ๆ
"หล่อ......หล่อเจงๆๆๆๆๆ ข้าอยากได้....ข้าอยากด้ายยยยย"
น้ำลายของมันไหลยืดลงมาจนถึงพื้น
"อ้ายคนปากห้อย มันเป็นของข้า....ข้าเห็นก่อน"
เลือดกำเดาไหลออกมาจาก จมูก น่ากลัวยิ่งนัก
"อิหวึ่ง..อิสัมปะลุย..มึงสองตัวนี่เอง กูคิดว่าผีที่ไหน กูกำลังกินข้าวอร่อยๆ
มึงจะมาขย่มกิ่งหว้า หาสวรรค์วิมานอะไรของมึง"
ยูชอนด่าด้วยความโมโห
"มึงลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะมึง" แจจุงตะโกนด่าไปอีก
"อุยยยยยย ปากดีนะจ้ะ พ่อรูปหล่อ...ปากดีแบบนี้ต้องถูกหวึ่งทำโทษ"
"ช่าย....อีกคนมันปากห้อย...ข้าชอบ" สัมปะลุยเล็งตรงเป้าของยูชอน
"อิสัมปะลุย มึงระวังตัวให้ดี ฝันไปเถอะคิดจะมาเคลมน้องกู"
ยุนโฮ ขว้าง ลูกหว้า กลับขึ้นไป
"มึงจะลงดีๆ รึว่าจะให้กูค้อนต้นหว้าทิ้ง"
แจจุงทำท่าจะเข้าไปค้อนต้นหว้า
"จ้า ลงแล้วจ้า พ่อรูปหล่อ แหม อยากให้เราสองคนรับใช้น่ะสิเนี่ย"
สองสาว แย่งกันลง จนตกรูดลงมา ถึงพื้น
"ตุ๊บ" "โอ้ยยยยยย ตายห่า มดลูกกูพังหมด"
อิหวึ่ง กระแทกแอ๊กลงกับพื้น ทับอิสัมปะลุยพอดี
มันสองคนค่อยๆยักแย่ยักยัน จนยืนได้ สำเร็จ
"หมับ" มือของสัมปะลุย คว้าเข้าที่เป้า ของ แจจุงทันที
"เฮ้ยยยยยย ปล่อยนะเว้ย"
แจจุงสดุ้งโหยง รีบปัดมืออิสัมปลุยออก
"แหม......ทำเป็นอาย "
"ไปให้พ้นๆเลยนะมึงสองคนนน่ะ ก่อนจะถูกกูตืบ"
ยูชอนพลักหวึ่ง
แต่มันกลับคว้าตัวยูชอนเข้าไปกอดซะแน่น
"เฮ้ยยยย ปล่อยกูนะมึง ปล่อยกู"
"เรื่อ.....เรื่อง อะ...อะไร กูจาปล่อย..มึงมานสเปคกรู "
หวึ่ง ทั้งหอมทั้งเลียหน้าของยูชอน
"อิหวึ่ง มึงปล่อยน้องกูเดี๋ยวนี้นะ " ทุ้งยูโนและแจจุงช่วยกันแกะมืออิหวึ่ง
แต่ให้ตายมือมันเหนียวยิ่งกว่าตุ๊กแกปีศาจ อิสัมปะลุยก็คอยมา ลวนลาม
แจจุง กับยุนโฮ อีกต่างหาก
ทั้งห้าคนก็ นัวเนีย จน ยูชอน จะไม่รอด
"หยุด.....หยุดเดี๋ยวนี้!!!" จุนซูเห็นเพื่อนรัก จะเสียหนุ่ม ก็มายืนจังก้า
แถมถือปืนลูกซองเท่ยิ่งกว่าพระเอกหนังไทยสมัยก่อน
"ช่าย ปล่อยพี่ชายทั้งสามคนของเรา ถ้าเอ็งสองคนยังไม่อยากถูกลูกปืน"
ชางมิน ขู่ออกไป
"หวึ่ง เอาไง"
"สัมปะลุย..." มันสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"ปล่อยก็ด้าย" อิสัมปะลุย ดึงอิหวึ่ง ออกมาจากสามหนุ่ม
"บุญมีแต่กรรมบังจริงๆ " อิหวึ่งยังหัวเสียไม่หาย
"ไปเลย....ไปไกลๆเลย กูยังไม่อยากตืบผู้หญิง "แจจุง เจ็บระบมไปหมด
ยูชอน กะยูโน ก็เช่นกัน อิหวึ่งกับอิสัมปะลุย เช็ดเลือดกำเดา แล้วค่อยๆ ปีน
ขึ้นต้นหว้า เหมือนเดิม มันสองคน นั่งบนกิ่งหว้า มอง ชายหนุ่มทั้งห้า
ด้วยสายตาหวานเยิ้ม
"เสียเวลาจริงๆเลยเนี่ย " ยูชอน เดินไปเอา กะแป๋ง ที่ใต้ต้นหว้า
"พวกเรา ลงวิดปลากันดีกว่า "
"พี่ยุนจ้ะ ให้ฉันช่วยมั้ยจ้ะ"
"เอาเลยชางมิน"
"จุนซู ขอบใจเอ็งมากนะ ที่มาช่วยพี่" แจจุง ตบไหล่จุนซู
"ใครว่า....ฉันมาช่วยไอ้ยูชอนต่างหาก" จุนซูสะบัดหน้าใส่แจจุง
"เออข้าจะได้รู้ไว้ " แจจุงก็ฉุนเหมือนกัน
"วิดปลาๆๆๆๆๆๆๆ" ยูชอนตะโกนกลบเกลื่อนบรรยากาศ
.......................
.....................
ขณะที่ทุกคน กำลังจับปลากัน อย่างสนุกสนาน
จุนซูก็รู้สึกปวดที่ ข้อเท้าขึ้นมาเหมือนมีอะไรมาดูด มันปวดหนึบๆ
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด" พอชายหนุ่มยกเท้าขึ้นเท่านั้นแหละ
ปลิงควายตัวแค่คืบ เกาะอยู่ตรงข้อเท้าของเค้า จุนซู วิ่ง เตลิดเปิดเปิง
ขึ้นไปบนฝั่ง เค้ากระทืบเท้าตั่บๆ เพื่อให้มันหลุด
"อ๊ากกกกก ออกไปๆๆๆๆ งืออออออ"
ยูชอนกับ ยุนโฮ ขำจนท้อง ขดท้องแข็ง เพราะตอนนี้ จุนซู กระทืบเท้าจน
โสร่งหลุดออกมา แต่เค้าก็ไม่สนใจ ยังกระทืบเท้าอยู่
แจจุงทนไม่ไหว เลยเดินขึ้นไปบนฝั่ง เพื่อไปช่วย
ส่วนอิหวึ่งกับอิสัมปะลุย มันสองคน ที่นั่ง สังเกตการณ์ อยู่บนต้นหว้า
ถึงกับ เลือดกำเดาทะลักออกมา
"พี่แจ ช่วยด้วย ฉันกลัว ช่วยด้วย" จุนซูหน้าซีดเผือด
"เออออ...เอ็งอยู่นิ่งๆสิ เอ็งกระทืบตีนอยู่แบบนี้ข้าจะจับมันออกได้ยังไง"
"งือออออ ข้ากลัว ข้าเกลียดปลิง"
"เอ็งใส่โสร่งก่อนได้มั้ย"
"ไม่...ข้าไม่ใส่...ข้าไม่ใส่"
จุนซูยังหลับหูหลับตากระทืบเท้าต่อ ตอนนี้เค้าไม่อายอะไรทั้งนั้น
"...ตามใจ...ออกล่ะ" แจจุง ขว้างปลิงขึ้นไปใส่หวึ่งและสัมปะลุยที่นั่งอยู่บนกิ่งหว้า
"กรี๊ดดดดดด" มันสองคน หลบปลิง จน ห้อยต่องแต่ง อยู่บนกิ่งหว้า
"ขอบใจจ้าพี่แจ....."
"เอ็งใส่โสร่งซักทีเถอะ..ข้าอุจาดตา"
"จ้ะพี่แจ" ชายหนุ่มค่อยๆดึงโสร่ง ขึ้นไปใส่
"เอ็งไม่ต้องลงไปแล้ว อยู่บนฝั่งนี่ล่ะ เดี๋ยวลงไป ปลิงเกาะอีก ข้าขี้เกียจ ตามเอาปลิง ออกให้เอ็ง "
"จ้ะพี่แจ"